Μυρτιά

 Μυρτιά

Μας συνοδεύει αιώνες, ή μάλλον τη βρήκαμε εδώ, κρυμμένη σε δροσερές ρεματιές όταν τα υπόλοιπα γύρω φλέγονται στο θερινό κάμα και 'κείνη χαρούμενη μας προσκαλεί στη γιορτή της ανθοφορίας της, σε δροσερότερες ρεματιές. Την ξεχνούμε αν και κάποτε ήταν πολυτέλεια να μασούνται ως τράγημα οι καρποί της, σε αρχαίες σχόλες. Το άρωμα των φύλλων στην τριβή απόλαυση και τα άνθη της δοξασία, που στόλιζαν κάποτε στεφάνια Μακεδόνων βασιλέων.

    Ταπεινή, με συμβολισμούς αγνότητας σε δέσμες κλαδιών επιταφίων. Στήμονες βελόνες καρφωμένες σε περίτεχνη πελότα με λευκά πέταλα. Ακόλουθος της Αφροδίτης και ποθητή γαμήλια ικεσία στην αρχαιότητα, διάτρητη από τις βελόνες της Φαίδρας στην εκδίκηση του αρνητή της Ιππόλυτου, με τραγική κατάληξη. Εξιλαστήριο θύμα της θεϊκής αντιζηλίας και των ανθρώπινων παθών αλλά δεν παύει να θάλλει αιωνίως, αδιαφορώντας για τις πληγές της που έκλεισε με το μύρο της, ακριβό έλαιο σε πολυτελείς συσκευασίες αρωματοποιίας.

Μυρτώ, η δεύτερη σύζυγος του Σωκράτη και η περίφημη Μυρτιά στην ποίηση του Γκάτσου που μας συντροφεύει σε μουσικούς λυρισμούς του Θεοδωράκη. Κι ας μην ξεχνούμε την Κυθέρεια Παναγιά τη Μυρτιδιώτισσα, που κατά την παράδοση η εικόνα της βρέθηκε ανάμεσα σε μυρτιές, που είναι βέβαιο της Προστρέχουσας, ότι δεν της έπρεπε άλλος τόπο

Γράφει ο Δρ Γιώργιος Καρέτσος

Δασολόγος, Αναπληρωτής Ερευνητής
στον Τομέα της Δασικής Οικολογίας,
Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων του ΕΛΓΟ Δήμητρα

Γ