Τα φυτά απορροφούν περισσότερο άνθρακα από την ατμόσφαιρα.
& επιστήμονες ανακάλυψαν το γιατί.
Μια νέα παγκόσμια μελέτη αποκαλύπτει ότι η αποδοτικότητα της χρήσης νερού ευθύνεται για περισσότερο από το 80% της αύξησης της απορρόφησης άνθρακα από τα οικοσυστήματα.
Τα χερσαία οικοσυστήματα → απορροφούν περίπου μόνο το 25% του CO₂ που εκπέμπεται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
Αποδοτική χρήση νερού → βασικός παράγοντας για την αυξημένη δέσμευση άνθρακα.
Περισσότερα φύλλα συνεπάγεται και όσο μεγαλύτερη είναι η φυτική κάλυψη → μεγαλύτερη απορρόφηση CO₂.
Η θερμοκρασία είναι λιγότερο καθοριστικός παράγοντας από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως. 
Άνυδρες περιοχές → η αυξημένη δέσμευση άνθρακα υπάρχει σε αυτές τις περιοχές παρά την κλιματική πίεση.
Προγράμματα οικολογικής αποκατάστασης → σημαντική συμβολή σε ορισμένες ξηρές περιοχές.
Τα κλιματικά μοντέλα χρειάζονται ενημέρωση για να ενσωματώσουν τον ρόλο του νερού.
Μια νέα προοπτική για τον κύκλο του άνθρακα και την ανθεκτικότητα του οικοσυστήματος. Τα Φυτά Συλλαμβάνουν Περισσότερο Άνθρακα από το Αναμενόμενο.....
Το Νερό μπορεί να είναι η Πραγματική λύση και θεραπεία του προβλήματος.Για δεκαετίες, μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας υπέθετε ότι οι αυξανόμενες θερμοκρασίες θα ανάγκαζαν τα φυτά να τροποποιήσουν σταδιακά τις εσωτερικές τους διαδικασίες για να συνεχίσουν να συλλέγουν αποτελεσματικά το διοξείδιο του άνθρακα.
Η λογική φαινόταν απλή: εάν το κλίμα θερμανθεί, η φωτοσύνθεση θα πρέπει να προσαρμοστεί σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Ωστόσο, νέα διεθνής έρευνα με επικεφαλής το Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ προτείνει μια πολύ διαφορετική εξήγηση. Δεδομένα που συλλέχθηκαν για σχεδόν είκοσι χρόνια δείχνουν ότι τα χερσαία οικοσυστήματα έχουν αυξήσει την ικανότητά τους να απορροφούν άνθρακα, παρόλο που η βέλτιστη θερμοκρασία για τη φωτοσύνθεση έχει αλλάξει ελάχιστα. Αυτό το εύρημα αναγκάζει μια επανεξέταση ορισμένων από τις υποθέσεις που χρησιμοποιήθηκαν μέχρι τώρα για την πρόβλεψη της εξέλιξης του παγκόσμιου κλίματος.
Τα οικοσυστήματα παραμένουν ένας σπουδαίος σύμμαχος κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη
Τα δάση, οι λιβάδια, οι καλλιέργειες και οι θαμνώδεις εκτάσεις εκτελούν ένα σιωπηλό αλλά θεμελιώδες έργο για τη σταθερότητα του κλίματος του πλανήτη. Κάθε χρόνο, αφαιρούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα από την ατμόσφαιρα, αποθηκεύοντάς το σε κορμούς, ρίζες, φύλλα και έδαφος. Αυτή η λειτουργία είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή βοηθά στην αντιστάθμιση ορισμένων από τις εκπομπές που παράγονται από την καύση ορυκτών καυσίμων, τη βιομηχανία και τις μεταφορές. Χωρίς αυτή τη φυσική απορρόφηση άνθρακα, η ατμοσφαιρική συγκέντρωση CO₂ θα ήταν πολύ υψηλότερη και η υπερθέρμανση του πλανήτη θα επιταχυνόταν ακόμη περισσότερο. Επομένως, η κατανόηση των παραγόντων που επιτρέπουν στα φυτά να συνεχίσουν να δεσμεύουν άνθρακα αποτελεί στρατηγικό ζήτημα για τον παγκόσμιο σχεδιασμό του κλίματος.
Η παραδοσιακή θεωρία αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές. Η κλασική εξήγηση υποστήριζε ότι τα φυτά προσαρμόζονταν στις αυξανόμενες θερμοκρασίες μετατοπίζοντας σταδιακά το βέλτιστο σημείο λειτουργίας τους. Με άλλα λόγια, καθώς ο πλανήτης θερμαινόταν, ο φωτοσυνθετικός μηχανισμός των φυτών προσαρμόζονταν για να συνεχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά. Οι ερευνητές αποφάσισαν να δοκιμάσουν αυτήν την υπόθεση χρησιμοποιώντας μετρήσεις ανταλλαγής άνθρακα που ελήφθησαν στο πεδίο και δορυφορικές παρατηρήσεις μεταξύ 2000 και 2019. Τα αποτελέσματα εξέπληξαν ακόμη και τους ίδιους. Αν και η μέγιστη ικανότητα απορρόφησης άνθρακα αυξήθηκε σε πολλά οικοσυστήματα, η ιδανική θερμοκρασία για τη φωτοσύνθεση άλλαξε ελάχιστα σε μεγάλο μέρος του πλανήτη, ειδικά σε ψυχρές, ξηρές περιοχές. Κάτι άλλο συμβαίνει.
Το νερό αναδύεται ως ένας απροσδόκητος πρωταγωνιστής.
Μια πιο προσεκτική ματιά στα δεδομένα αποκάλυψε ένα πολύ σαφές μοτίβο: τα φυτά χρησιμοποιούσαν το νερό πιο αποτελεσματικά. Αυτή η έννοια, γνωστή ως αποδοτικότητα χρήσης νερού, περιγράφει την ποσότητα άνθρακα που μπορεί να δεσμεύσει ένα φυτό για κάθε μονάδα νερού που καταναλώνει. Όταν ένα φυτό βελτιώνει αυτήν την αναλογία, αποκτά περισσότερο άνθρακα διατηρώντας παράλληλα μια παρόμοια δαπάνη νερού. Με απλά λόγια: παράγει περισσότερη βιομάζα με λιγότερους πόρους. Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι αυτός ο παράγοντας εξηγεί ένα πολύ μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της απορρόφησης άνθρακα από ό,τι η θερμική προσαρμογή. Αυτό είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό επειδή το φαινόμενο δεν παρατηρήθηκε μόνο σε άνυδρες περιοχές.
Το φαινόμενο εμφανίστηκε επίσης σε εύκρατα δάση, τροπικά οικοσυστήματα και ψυχρά κλίματα. Περισσότερα φύλλα σημαίνουν μεγαλύτερη ικανότητα δέσμευσης άνθρακα. Ένα άλλο βασικό στοιχείο ήταν η αύξηση της φυτικής κάλυψης. Σε πολλές περιοχές του κόσμου, έχει συμβεί ένα φαινόμενο γνωστό ως παγκόσμιος πρασινισμός, το οποίο ανιχνεύεται από δορυφόρους εδώ και χρόνια. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει αύξηση της φυλλικής επιφάνειας λόγω διαφόρων παραγόντων, όπως η ανάπτυξη της βλάστησης, η ανάκαμψη υποβαθμισμένων οικοσυστημάτων, οι αλλαγές στις γεωργικές πρακτικές και η γονιμοποιητική επίδραση του ίδιου του ατμοσφαιρικού CO₂. Περισσότερα φύλλα σημαίνουν μεγαλύτερη επιφάνεια για την ανάσχεση του ηλιακού φωτός και την εκτέλεση φωτοσύνθεσης. Φαίνεται προφανές, αλλά οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Όταν ένα δάσος αναπτύσσει πυκνότερη φυλλωσιά ή μια υποβαθμισμένη περιοχή ανακτά τη φυτική κάλυψη, η ικανότητα δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα αυξάνεται.
Το θετικό αποτέλεσμα μπορεί να αυξηθεί σημαντικά με την πάροδο των ετών.
Η Απροσδόκητη Συμπεριφορά των Ξηρών Περιοχών
Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της μελέτης αναδείχθηκε στις άνυδρες ζώνες. Αυτές οι περιοχές παραδοσιακά θεωρούνται ιδιαίτερα ευάλωτες στην κλιματική αλλαγή λόγω της λειψυδρίας και της αυξανόμενης συχνότητας των ξηρασιών. Ωστόσο, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι πολλές από αυτές τις περιοχές αύξησαν την απορρόφηση άνθρακα, παρά το γεγονός ότι εμφάνισαν λίγα σημάδια θερμικής προσαρμογής. Η εξήγηση φαίνεται να σχετίζεται με την επέκταση της φυτικής κάλυψης και τα έργα οικολογικής αποκατάστασης που πραγματοποιούνται σε διάφορα μέρη του κόσμου. Χώρες όπως η Κίνα έχουν προωθήσει μαζικά προγράμματα αναβλάστησης και ελέγχου της ερημοποίησης εδώ και δεκαετίες. Αν και η αποτελεσματικότητα ορισμένων πρωτοβουλιών παραμένει αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης, πολλά έργα έχουν καταφέρει να αυξήσουν τη φυτική κάλυψη σε προηγουμένως υποβαθμισμένες περιοχές.
Το αποτέλεσμα αποτελεί κάλεσμα αφύπνισης για τα κλιματικά μοντέλα.
Τα μοντέλα που χρησιμοποιούνται για την πρόβλεψη της μελλοντικής εξέλιξης του κλίματος είναι εξαιρετικά πολύπλοκα εργαλεία που ενσωματώνουν χιλιάδες μεταβλητές. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές προσομοιώσεις έχουν δώσει σημαντικό βάρος στις θερμικές αντιδράσεις της βλάστησης. Εάν το νερό και η δομή της βλάστησης έχουν μεγαλύτερη επιρροή από την εκτιμώμενη, ορισμένες προβλέψεις θα μπορούσαν να υποτιμούν ή να υπερεκτιμούν την πραγματική ικανότητα των οικοσυστημάτων να αποθηκεύουν άνθρακα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κλιματική αλλαγή είναι λιγότερο ανησυχητική. Αντιθέτως....
Η καλύτερη κατανόηση αυτών των μηχανισμών θα επιτρέψει την ανάπτυξη πιο αξιόπιστων προβλέψεων και τον σχεδιασμό καλύτερα ενημερωμένων στρατηγικών προσαρμογής. Η Διαχείριση των Υδάτων θα μπορούσε να γίνει ένα εργαλείο για το κλίμα Τα αποτελέσματα φέρνουν επίσης στο προσκήνιο ένα ολοένα και πιο σημαντικό ζήτημα: τη σχέση μεταξύ της διαχείρισης των υδάτων και της δέσμευσης άνθρακα. Η αποκατάσταση των υγροτόπων, η ανάκτηση υποβαθμισμένων εδαφών, η αναγεννητική γεωργία και η αναδάσωση με είδη προσαρμοσμένα στο τοπικό κλίμα μπορούν ταυτόχρονα να βελτιώσουν τη διαθεσιμότητα νερού και την αποθήκευση άνθρακα.
Πολλές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες που συνδέονται με την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία και τον Νόμο για την Αποκατάσταση της Φύσης κινούνται ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση. Ο στόχος δεν είναι πλέον μόνο η φύτευση δέντρων, αλλά και η αποκατάσταση των οικολογικών διεργασιών που επιτρέπουν στα οικοσυστήματα να λειτουργούν πιο αποτελεσματικά απέναντι στην κλιματική πίεση.
Ποιες επιπτώσεις θα μπορούσε να έχει αυτό στο περιβάλλον;
Εάν αυτά τα αποτελέσματα επιβεβαιωθούν σε μελλοντική έρευνα, θα μπορούσαν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται πολλά έργα μετριασμού της κλιματικής αλλαγής. Η ιεράρχηση της υγείας των υδάτων των οικοσυστημάτων θα μπορούσε να δημιουργήσει ταυτόχρονα οφέλη:
- Μεγαλύτερη φυσική δέσμευση άνθρακα.
- Μειωμένη υποβάθμιση του εδάφους.
- Αυξημένη τοπική βιοποικιλότητα.
- Μεγαλύτερη ανθεκτικότητα σε ακραίες ξηρασίες.
- Προστασία των επιφανειακών και υπόγειων υδάτινων πόρων.
- Μειωμένος κίνδυνος ερημοποίησης.
Επιπλέον, η πιο υγιής βλάστηση βοηθά στη ρύθμιση των τοπικών θερμοκρασιών, στη μείωση της διάβρωσης και στη βελτίωση της ποιότητας του αέρα. Αυτό δεν είναι ασήμαντο. Σε ένα πλαίσιο επιταχυνόμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη, καθένα από αυτά τα οφέλη αποκτά αυξανόμενη σημασία για την ανθεκτικότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων και των οικοσυστημάτων.
Απόδοση στα Ελληνικά Μανώλης Καπάνταης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου