«ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ?»
Η φύτευση δέντρων είναι μια πράξη που απαιτεί σχεδιασμό αλλά κυρίως προσήλωση στο μέλλον. Η ενέργεια αυτή είναι ικανή να ξεπεράσει την επιτακτική ανάγκη του παρόντος και τη λογική του άμεσου αποτελέσματος της ωφελιμιστικής λογικής "και τι θα κερδίσω εγώ τώρα?".
Τα δέντρα που φυτεύουμε σήμερα θα μεγαλώνουν αργά, σιωπηλά, μέσα στις απίστευτες δυσκολίες του αστικού περιβάλλοντός, κάποια δεν θα επιβιώσουν από βανδαλισμούς, έλλειψη άρδευσης. Παράλληλα η ζωή μας θα ακολουθεί διαφορετικούς ρυθμούς, ενδιαφέροντα και διαφορετικές ώρες.
Τα δέντρα θα είναι εκεί και θα δώσουν σκιά σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, θα μετριάσουν το κλίμα της πόλης, βελτιώνοντας την ζωή ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε και δεν θα γνωρίσουμε ποτέ …μία άδηλη αλληλεγγύη επιβίωσης της κοινωνίας μας που δεν θα δούμε εντελώς να αλλάζει, θα φιλοξενήσουν έντομα, πουλιά, που εμείς που δεν θα μπορούμε να παρατηρήσουμε ή να ακούσουμε το κελάηδημα τους .
Υπό την έννοια αυτή, το να φυτεύουμε συνεχώς στις πόλεις μας , στα βουνά μας, είναι άσκηση ευθύνης μεταξύ των γενεών. Δεν απαντά στην ερώτηση "τι κερδίζουμε τώρα; ”, αλλά σε μια πιο άβολη και απαραίτητη: “ποια πόλη αφήνουμε πίσω μας ; ”.
Είναι μια επιλογή που απορρίπτει την ψευδαίσθηση των γρήγορων διορθώσεων, μια λαϊκίστική λειτουργεία συχνά των πολιτικών μας και σχεδιάζει και δημιουργεί την υπομονή ως αξία έργου, αναγνωρίζοντας ότι ο βιολογικός χρόνος δεν μπορεί να λυγίσει σε πολιτικούς ή οικονομικούς κύκλους.
Η φύτευση δέντρων στην πόλη επομένως δεν αποτελεί συμβολική κίνηση, ούτε καλλωπισμό. Πρόκειται για μια ηθική, πολιτιστική και οικολογική επένδυση, που απαιτεί εμπιστοσύνη στο μέλλον και σεβασμό στις φυσικές διαδικασίες. Σημαίνει να αποδεχτούμε ότι δουλειά μας δεν είναι να συγκεντρώνουμε τα πάντα, αλλά να προετοιμάζουμε το έδαφος για μία καλύτερη ζωή για τα παιδιά μας για ένα καλύτερο μέλλον, είναι ενέργειές όπου εκπαιδεύουμε την κοινωνία παρά όλες τις δυσκολίες για να το κάνουν και άλλοι αύριο.
Υπάρχει ελπίδα ακριβώς επειδή η φύτευση ενός δέντρου είναι η απόλυτη ανιδιοτελής χειρονομία. Όπως αναφέρουν οι αρχές της Βιώσιμης Αστικής Ανάπτυξης (από το WWF), η μετάβαση από το «εγώ» του παρόντος στο «εμείς» του μέλλοντος είναι η μόνη οδός επιβίωσης για τις πόλεις μας.
Η ελπίδα εντοπίζεται στα εξής σημεία:
Ηθική Αντίσταση: Σε έναν κόσμο που κυνηγά το "instant gratification" (άμεση ικανοποίηση που ειναι η απαύγεια του ατομισμού), το να περιμένεις ένα δέντρο να μεγαλώσει είναι μια πράξη πνευματικής επανάστασης.
Οικολογική Νοημοσύνη: Η κατανόηση ότι ο βιολογικός χρόνος υπερέχει του εκλογικού και του οικονομικού κύκλου και είναι η ίδια μας η ζωή. Η WWF Ελλάς συχνά τονίζει ότι η αποκατάσταση του φυσικού κεφαλαίου είναι η μόνη πραγματική κληρονομιά.
Κοινωνική Παιδεία: Όταν φυτεύεις, «εκπαιδεύεις» το βλέμμα των γύρω σου να κοιτάζει ψηλά και μακριά, όχι μόνο χαμηλά στο πορτοφόλι ή στο ρολόι.
Είναι αυτή η «άβολη ερώτηση» που θέτουμε συνεχώς —«ποια πόλη αφήνουμε πίσω στα παιδιά μας»— που μπορεί να κινητοποιήσει την κοινωνία. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται τη σκιά που θα απολαύσουν οι επόμενοι, η απάντηση στο ερώτημά είναι ναι, υπάρχει……
Σίγουρα όλοι μπορούμε να διανθίσουμε αυτήν την κουβέντα δίνοντας μεγαλύτερη βαρύτητα, ποιότητα και αξιοπρέπεια στο επαγγελμά μας
Για να γίνει η εργασία μας περισσότερο αποτελεσματική, μπορούμε να στηριχθούμε σε τρεις πυλώνες προβολής :
Συναισθηματική Σύνδεση: Χρήση της «κληρονομιάς» των φυτών και των δέντρων. Το σύνθημα θα μπορούσε να είναι: «Δεν φυτεύεις ένα δέντρο, μεγαλώνεις τη σκιά των παιδιών σου».
Ψηφιακά Εργαλεία: Δημιουργία ενός χάρτη -δεντρολόγιο όπου θεωρητικά όλοι οι Δήμοι θα έπρεπε να έχουν για την διαχείριση των δέντρων- (π.χ. μέσω Google My Maps) και να ανοίγουν όπου οι κάτοικοι θα σημειώνουν τα σημεία που λείπει το πράσινο.
Δράσεις Μικρο-κλίμακας: Δημιουργία δράσεων στο πεδίο με συμμετοχή της γειτονιάς πχΟργάνωση μιας ημέρας «Ανοιχτής Γειτονιάς» με τη στήριξη φορέων της περιοχής, για την φυτευση των χώρων της γειτονιάς η ακόμα και ανταλλαγή σπόρων και τη δημιουργία «βοτανικών γωνιών» στα μπαλκόνια
Κώστας Τάτσης
Γεωπόνος
