Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2018

Συνιστώμενες επεμβάσεις για την αντιμετώπιση Εχθρών & Ασθενειών στα Πυρηνόκαρπα

Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού ελέγχου Θεσσαλονίκης

Δελτίο Γεωργικών Προειδοποιήσεων εξέδωσε το Περιφερειακό Κέντρο Προστασίας Φυτών, Ποιοτικού και Φυτοϋγειονομικού ελέγχου Θεσσαλονίκης, για την αντιμετώπιση Εχθρών και Ασθενειών στα Πυρηνόκαρπα

ΠΥΡΗΝΟΚΑΡΠΑ

ΣΗΨΗ ΤΟΥ ΛΑΙΜΟΥ

(Phytophthora spp.)

► Συνιστάται εκρίζωση και καταστροφή των έντονα προσβεβλημένων και ξερών δένδρων (να δοθεί προσοχή ώστε να αφαιρεθεί ολόκληρο το ριζικό σύστημα) και απολύμανση του εδάφους.

► Αποκάλυψη (ξελάκωμα) του λαιμού των προσβεβλημένων δένδρων μέχρι τις ρίζες, αφαίρεση του προσβεβλημένου φλοιού και καμβίου με ζώνη 2 εκατ. υγιούς ιστού καιεπάλειψη με χαλκούχο σκεύασμα στην υψηλότερη συνιστώμενη δόση (βορδιγάλλεια πάστα). Μετά την ξήρανση της πάστας γίνεται επάλειψη με προστατευτικό πληγών ή λινέλαιο ή καθαρή πίσσα.

► Ξελάκωμα και επάλειψη των δένδρων γύρω από την εστία προσβολής με την ίδια πάστα όπως παραπάνω ή ψεκασμός με έτοιμο χαλκούχο στην ισχυρότερη συνιστώμενη δόση ή ριζοπότισμα με μίγμα cheshunt (αποτελείται από 11 μέρη βάρους ανθρακικού αμμωνίου και 2 μέρη θειικού χαλκού σε σκόνη και χρησιμοποιείται σε δόση 2-3 γραμμάρια σε 1 λίτρο νερό).

► Καλή στράγγιση του οπωρώνα τη χειμερινή περίοδο.

► Οι επεμβάσεις με χαλκούχα στο έδαφος να γίνονται μόνο αν υπάρχει ανάγκη, διότι ο χαλκός συσσωρεύεται και δημιουργεί προβλήματα τοξικότητας ειδικά στα όξινα εδάφη.

ΜΟΝΙΛΙΑ

(Monilinia fructicοla, Monilinia laxa, Monilinia fructigena)

► Οι μουμιοποιημένοι καρποί που παρέμειναν πάνω στο δέντρο είτε στο έδαφος, διατηρούν το μόλυσμα της Μονίλιας σε όλη την διάρκεια του χειμώνα. Ο μύκητας προσβάλει και τα κλαδιά, δημιουργώντας πληγές από τις οποίες εκρέει κόμμι και σχηματίζονται έλκη. Από τους καρπούς και τα έλκη θα προέλθουν οι πρωτογενείς μολύνσεις που θα μολύνουν τα άνθη.

► Σημαντικό μέτρο πρόληψης της ασθένειας είναι η εξαφάνιση των αρχικών εστιών μόλυνσης. Αυτό μπορεί να γίνει με τον καθαρισμό και την καταστροφή όλων των κλάδων που φέρουν έλκη, καθώς και των μουμιοποιημένων καρπών στα δέντρα και το έδαφος.

ΕΞΩΑΣΚΟΣ

(Taphrina deformans (Berk.) Tul. var. persicae)

► Συνιστάται η αφαίρεση και κάψιμο των προσβεβλημένων κλάδων με ξηρό καιρό.

► Όπου διαπιστώθηκαν προσβολές, συνιστάται επέμβαση στο τέλος της πτώσης των φύλλων με βορδιγάλειο πολτό ή άλλο χαλκούχο σκεύασμα. Η χρήση των χαλκούχων να γίνεται αφού έχουν ψηθεί (ωριμάσει) τα μάτια, για να αποφευχθεί η ζημιά από φυτοτοξικότητα.

► Η επέμβαση αυτή καταπολεμά αποτελεσματικά και το ΚΟΡΥΝΕΟ (Stigmina carpophila(Lιv.) M.B. Ellis).

ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ και ΒΑΚΤΗΡΙΑΚΟ ΕΛΚΟΣ

(Pseudomonas syringae pv. syringae; Pseudomonas syringae pv. mors prunorum)

► Η παρουσία καφεκόκκινου αποχρωματισμού κάτω από τον προσβεβλημένο φλοιό είναι χαρακτηριστική του βακτηρίου. Οι οφθαλμοί νεκρώνονται, καφετιάζουν και εκρέει κόμμι. Το ριζικό σύστημα συνήθως δεν είναι προσβεβλημένο. Σε έντονα προσβεβλημένα δέντρα αναπτύσσονται λαίμαργοι βλαστοί στην περιοχή του λαιμού.

► Συνιστάται εκρίζωση και κάψιμο των έντονα προσβεβλημένων δένδρων (προσβολή στον κορμό σε απόσταση μικρότερη των 50 εκ. από το έδαφος).

► Επιμελημένη αφαίρεση των προσβεβλημένων μερών των δένδρων (να περιλαμβάνεται και τμήμα υγιούς κλάδου τουλάχιστον 30 εκ.) με ξηρό καιρό, απολύμανση των πληγών με χαλκούχο σκεύασμα και των εργαλείων με υδατικό διάλυμα φορμόλης 5% ή χλωρίνης 10% ή μετουσιωμένου οινοπνεύματος 3 προς 1 σε νερό. Μετά την απολύμανση να γίνει κάλυψη των πληγών με αλοιφή εμβολιασμού ή λινέλαιο.

► Ψεκασμός μετά την πτώση των φύλλων με χαλκούχα σκευάσματα στη μέγιστη συνιστώμενη δόση.

ΣΚΟΛΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΕΡΑΣΙΑΣ

(Scolytus rugulosus Müller, Coleoptera: Curculionidae, Scolytinae)

► Σε οπωρώνες που παρουσιάζουν προσβολές από το έντομο αυτό, συνιστάται τα κλαδιά από το χειμερινό κλάδευμα να αφήνονται στην άκρη του κερασεώνα ώστε να χρησιμοποιηθούν ως φυσικές εντομοπαγίδες οι οποίες θα καίγονται την Άνοιξη, με την εμφάνιση του εντόμου (τοποθέτηση των κλαδιών περιμετρικά κάθε 10-20 μέτρα).

ΦΥΛΛΟΔΕΤΗΣ

(Adoxophyes orana F., Lepidoptera: Torticidae)

► Απομάκρυνση ή/και καταστροφή καρπών που μένουν στον οπωρώνα μετά την συγκομιδή (είτε πάνω στα δέντρα είτε στο έδαφος, ακόμα και σε σωρούς στις άκρες) με στόχο τη μείωση του πληθυσμού του επόμενου έτους.

ΒΑΜΒΑΚΑΔΑ

(Pseudaulacaspis pentagona Targioni, Homoptera: Diaspididae)

► Αφαίρεση και καταστροφή με κάψιμο των κλάδων που είναι έντονα προσβεβλημένοι.

► Τρίψιμο του προσβεβλημένου φλοιού με ένα μαλακό πινέλο βουτηγμένο σε ήπιο διάλυμα σαπουνιού.

► Ψεκασμός των κορμών με νερό υπό πίεση.

► Επέμβαση με διάφορα σκευάσματα παραφινέλαιων.

► Η βαμβακάδα έχει αναπτύξει υψηλούς πληθυσμούς, ιδιαίτερα στις περιοχές της Πιερίας. Διαπιστώθηκαν προσβολές στις ακτινιδιές τόσο στον κορμό και στους κλάδους όσο και στους καρπούς. Το έντομο διαχειμάζει ως γονιμοποιημένο θηλυκό.

from:blog.farmacon.gr

Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018

Το Κάλιο στο έδαφος

Το Κ βρίσκεται στο έδαφος σε πολύ μεγαλύτερη αναλογία από το N και το P. Η περιεκτικότητα του στα στερεό εξωτερικό περίβλημα της γης ανέρχεται σε 2,5% περίπου ενώ στα καλλιεργούμενα εδάφη η αναλογία αυτή κυμαίνεται από 0,5 έως 4%. Το μεγαλύτερο μέρος του Κ είναι δεσμευμένο από τα κολλοειδή του εδάφους γι αυτό το λόγο και τα βαρύτερα εδάφη είναι πλουσιότερα σε Κ από τα αντίστοιχα αμμώδη. Το Κ μπορεί να αντικαταστήσει το Ca ή άλλα στοιχεία στα κολλοειδή του εδάφους. Η δέσμευσή του στο έδαφος είναι ευκολότερη από το Ν και δυσκολότερη από το P ενώ η κινητικότητά του στο έδαφος αντίθετη.

Το Κ του εδάφους βρίσκεται κατά 99% περίπου υπό μορφή ορυκτού, γενικώς μη ανταλλάξιμο ( αποθεματικό ή ισχυρώς συγκρατημένο Κ ). Το περισσότερο μέρος του υπόλοιπου Κ βρίσκεται υπό ανταλλάξιμη μορφή αλλά μη διαλυτή, ως ιόντα Κ δεσμευμένα από την άργιλο ( προσροφημένο ή εναλλακτικό Κ ). Ελάχιστη ποσότητα βρίσκεται υπό διαλυτή μορφή στα αργιλοχουμικά σύμπλοκα του εδάφους. Από την τελευταία ποσότητα γίνεται η τροφοδοσία του εδαφικού διαλύματος από το οποίο το φυτό προσλαμβάνει το Κ. Η πηγή η οποία μπορεί να εφοδιάζει το εδαφοδιάλυμα με Κ είναι πρώτα το εναλλακτικό και δεύτερο το αποθεματικό. Οι 3 αυτές μορφές συνδέονται με την εξής σχέση : ( Κ εδαφοδιαλύματος ) < - > (Προσροφημένο ή Εναλλακτικό Κ ) < - > ( Αποθεματικό ή Ισχυρώς συγκρατημένο Κ ).

Αφομοιώσιμο Κ καλείται το Κ που είναι στο εδαφικό διάλυμα ή είναι αποθηκευμένο στα κολλοειδή του εδάφους και μπορεί να προσληφθεί μεταγενέστερα. Συντελεστής αφομοιωσιμότητας του Κ καλείται η αναλογία του αφομοιώσιμου Κ προς το σύνολο του Κ στο έδαφος. Ο συντελεστής αυτός επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες όπως είδος εδάφους, είδος φυτού, σύσταση μητρικού πετρώματος, κλιματολογικές συνθήκες κ.ά.

Σε αργιλώδη εδάφη το Κ του λιπάσματος δεσμεύεται και αποδίδεται δύσκολα στο φυτό. Προσωρινή προσήλωση του Κ συναντάμε και στις οργανικές ουσίες αλλά το Κ στην περίπτωση αυτή αποδεσμεύεται με τη δράση των μικροοργανισμών, ενώ η προσήλωσή του στα κολλοειδή της αργίλου είναι μονιμότερη.

Η αντίδραση των φυτών στο Κ εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το κλίμα. Υπό συνθήκες δυσμενείς για τη φωτοσύνθεση, όπως η μειωμένη ηλιοφάνεια και χαμηλή θερμοκρασία, τα φυτά έχουν μεγαλύτερη ανάγκη σε Κ. Το Κ εξάλλου ενισχύει την ανθεκτικότητα των φυτών στην ξηρασία ενώ επαρκής υγρασία συντελεί στην παροχή μεγαλύτερης ποσότητας αφομοιώσιμου Κ.

Οι απώλειες σε Κ οφείλονται στους παρακάτω λόγους :

Απομάκρυνση με τα προϊόντα. Η ποσότητα αυτή υπολογίζεται σε 1 - 5kg/στρεμ. το χρόνο.
Έκπλυση : Σε αμμώδη κυρίως εδάφη η απώλεια αυτή μπορεί να είναι πολύ μεγάλη. Παράδειγμα, η ετήσια απώλεια σε αμμώδες έδαφος βάθους 109cm υπολογίσθηκε σε 56% του προστιθέμενου αζωτούχου λιπάσματος, 1% του φωσφορικού λιπάσματος και 47% του καλιούχου.
Διάβρωση : Η απώλεια αυτή είναι επίσης σημαντική και υπολογίζεται στις Η.Π.Α σε 16kg/στρεμ. Η απώλεια αυτή αντικαθίσταται μερικώς από τα κατώτερα στρώματα του εδάφους.

Γιώργος Κατσαντώνης

Γεωπόνος Φυτικής Παραγωγής και Αγροτικού Περιβάλλοντος

πηγη:https://giorgoskatsadonis.blogspot.com

Αρθρα σχετικά με το έδαφος :

ΦΥΤΑ ΔΕΙΚΤΕΣ ΕΔΑΦΟΥΣ

ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ

Ανάλυση του εδάφους

Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις που έχουν προέρθει από τη μακροχρόνια λειτουργία των νεκροταφείων εντός των πολεοδομικών ιστών

ΦΥΤΑ ΔΕΙΚΤΕΣ ΕΔΑΦΟΥΣ

Η λίπανση των εδαφών και των καλλιεργειών στην αρχαία Ελλάδα

Ανάλυση του εδάφους

Σημασία μερικών στοιχείων ενός εδάφους: PH του εδάφους, αγωγιμότητα εδάφους, οργανική ουσία στο έδαφος και ο λόγος άνθρακας προς άζωτο στο έδαφος.

Έδαφος……

Βασικά για ένα κήπο και μία καλλιέργεια

ΤΟ ΕΔΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟ ΜΕΛΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ

Κηπουρικό Γλωσσάρι

ΕΛΙΑ Η ΠΟΛΥΤΙΜΗ

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

του Αντωνιου Β. Καπετάνιου

Δασολόγος-Περιβαλλοντολόγος

Ο κορμός της ελιάς αποτελεί εν εργαστήρι τέχνης, καθώς εκεί συντελείται μια φυσική καλλιτεχνική δημιουργία, που δίνει τα μοναδικά έργα τέχνης της ελιάς: τους υπέροχους κορμούς της, τους διαμορφωμένους θαρρείς από εμπνευσμένο γλύπτη, μα μολοντούτο αποτελούν προϊόν φυσικής δημιουργίας, αποτέλεσμα λειτουργίας της ίδιας της ελιάς. Δέστε πώς:

Ο κορμός της ελιάς περιλαμβάνει σχετικάανεξάρτητα αγγειακά συστήματα, που συνδέουν τους βραχίονες με τις αντίστοιχες ρίζες. Γι’ αυτό και παρουσιάζει ασύμετρη ανάπτυξη προς διάφορες κατευθύνσεις, εξαρτώμενη από τον ταχύτερο ή βραδύτερο ρυθμό ανάπτυξης των διαφόρων βραχιόνων και των αντίστοιχων ριζών. Ο ρυθμός όμως αυτός επηρεάζεται τόσο από την έκθεση και υγιεινή κατάσταση του βραχίονα, όσο και από το δυναμικό θρέψης (νερό, στοιχεία), που εξασφαλίζει ο εδαφικός ορίζοντας των αντίστοιχων ριζών. Ο τύπος αυτός της ανάπτυξης οδηγεί τελικά στο σχηματισμό ενός κορμού στριφτού με αυλακώσεις κι ανώμαλο ανάγλυφο, που αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ελαιοδένδρων. Το ανάγλυφο αυτό, αρκετές φορές, παρουσιάζει μιαν ιδιαίτερη αισθητική σχηματίζοντας αλλόκοτες μορφές, που άλλοτε μοιάζουν με ανθρώπινα μέλη κι άλλοτε θυμίζουν θαυμάσια αφηρημένη τέχνη. Η ελιά, έτσι, διαμορφούμενη καλλιτεχνείται, γενόμενη η ίδια, βάσει των συνθηκών και των δυνατοτήτων της, τεχνίτης της, κατά το αυτοδημιούργητό της…

ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Η ελιά σφιχταγκαλιάζει την αρχαία κολώνα (Γόρτυνα Κρήτης 1960). Το στοιχείο της ζωής και της φύσης του Έλληνα, η ελιά, δεμένη με το στοιχείο του πολιτισμού του Έλληνα και της διασύνδεσής του με το παρελθόν του, το αρχαίο μνημείο. Μιαν ενότητα θεμελιακή, σύστολη και διαιώνια, που ο χρόνος δεν την κάμπτει, τουναντίον της δίδει βάθος και νόημα.

Σπηλαίωση

Η κουφάλα της ελιάς (η “σπηλαίωση”, όπως λέγεται επιστημονικά), είναι αποτέλεσμα της φυσικής διεργασίας σήψης του κορμού, όταν πληγώσεις, σπασίματα κ.ά. εκκινούν διαδικασία σήψης του εσωτερικού νεκρού ξύλου του δένδρου, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μιαν αποκάλυψη της ψυχής του δένδρου, το οποίο, γυμνωμένο από την περιττή (τη νεκρή) μάζα του, αφήνεται με την ψυχή του ζωισμένο, και στήνεται ψυχωμένο.

Το φαινόμενο των σπηλαιώσεων δεν επηρεάζει σημαντικά την ανάπτυξη και παραγωγή του δένδρου, αφού αυτό, σκεφτόμενοι λυρικά, πάγει με την “ψυχή του”, όμως κυριολεκτικά τούτο συμβαίνει: ότι η ανάπτυξή του συνεχίζεται από τις νεότερες στοιβάδες κυττάρων, που βρίσκονται κάτω από τον φλοιό (το κάμβιο). Η ελιά συνεχίζει τη ζωή της έχοντας αφαιρέσει τα περιττά της (τη νεκρή της ύλη), μένοντας με τη λεπτή τού φλοιού, πούναι η ζωντανή της, το δυνάμενό της, η ψυχή της. Είναι, φανταστείτε, κείνο που απομένει στον καθένα όταν από τη ζωή του αφαιρέσει τα περιττά, όλα που τον βαραίνουν και τον κάμνουν δυστυχή, και μείνει με την ψυχή του να τον κινεί και να του δίνει νόημα και δύναμη ζωής, να του δίνει την αψηλοσύνη, τη ζωντάνια που δεν έβλεπε όντας χαμένος στα νεκρά, στ’ άχρηστα, που σκληρωτικά τον βάραιναν και ανεπίγνωστα τον καταπίεζαν…Η κουφάλα της ελιάς (η “σπηλαίωση”, όπως λέγεται επιστημονικά), είναι αποτέλεσμα της φυσικής διεργασίας σήψης του κορμού, όταν πληγώσεις, σπασίματα κ.ά. εκκινούν διαδικασία σήψης του εσωτερικού νεκρού ξύλου του δένδρου, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μιαν αποκάλυψη της ψυχής του δένδρου, το οποίο, γυμνωμένο από την περιττή (τη νεκρή) μάζα του, αφήνεται με την ψυχή του ζωισμένο, και στήνεται ψυχωμένο.

ΟΙ ΜΥΚΟΡΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΕΛΑΙΟΔΕΝΡΩΝ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

Οι μυκόρριζες είναι μύκητες του εδάφους που έχουν την ικανότητα ν’ αναπτύσσουν συμβιωτική κι αμοιβαία ωφέλιμη σχέση με τις ρίζες των περισσότερων φυτών. Κατά τη συμβίωση, το φυτό παρέχει υδατάνθρακες στο μύκητα και αυτός, μέσω του εκτεταμένου εδαφικού μυκηλίου, παρέχει στο φυτό θρεπτικά στοιχεία και ιδιαίτερα φώσφορο. Επίσης οι μυκόρριζες παρέχουν προστασία στα φυτά στις περιπτώσεις ξηρασίας, φτωχότητας του εδάφους ή αλατότητας αυτού. Η ύπαρξη μυκορριζών στα φυτά θεωρείται δείκτης φυσικότητας και ισόρροπης λειτουργίας στο φυσικό τους σύστημα. Γι’ αυτό και κατά βάσιν συναντώνται στα δασικά, τα λιβαδικά και τ’ αμμοθινικά οικοσυστήματα, όμως τις βρίσκουμε και στα γεωργικά, εκεί που η διατάραξη λόγω της καλλιέργειας δεν είναι ισχυρή και το αγροτικό σύστημα εμφανίζει ισόρροπη και μη δυναμική διαχείριση (επί δενδροκαλλιεργειών κατά βάσιν). Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν οι βιολογικές καλλιέργειες, αλλά κυρίως οι ελαιώνες, περισσότερο οι παλιοί ή αυτοί που επιβιώνουν σε συνθήκες οριακής γονιμότητας, μ’ ελάχιστες έως καθόλου εδαφικές εισροές για δεκαετίες -θυμούμαι τον πατέρα που στον ορεινό επικλινή ελαιώνα μας μούδειχνε την “απράδα” (όπως αποκαλούσε τη μυκόρριζα) της ρίζας της ελιάς, όταν φορές βάθαινε ο κασμάς και το τσαπί στη διαμόρφωση του αύλακα (της βαθμίδας) για τη συγκέντρωση σε αυτόν που βρόχινου νερού, για το πότισμα φυσικώς του δένδρου, θεωρώντας την ως καλό για το δένδρο.

 Είναι το λοιπόν οι παραδοσιακοί ελληνικοί ελαιώνες, οι καταφρονημένοι για την οριακότητα και τη μη παραγωγικότητά τους, φυσικά συστήματα που έχουν τα χαρακτηριστικά και τα στοιχεία που τους δηλοποιούν ως τέτοια, καθώς και τις λειτουργίες αυτών. Οι “αφανείς” μυκόρριζές τους τούς δηλοποιούν φυσικώς, όμως η γενικότερη παρουσία τους στην ελληνική ύπαιθρο, δικαίως προσδίδει σε αυτούς το χαρακτηρισμό “δάσος ελαιών”, καθώς αλλιώς δε θα ημπορούσε ν’ αποδοθεί η φυσικότητα των συστημάτων του δένδρου του Έλληνα, της ελιάς, του δένδρου που αυτός φύτεψε και δημιούργησε την υπαίθρια φύση του…

Σχετικα αρθρα:
Προστασία από τον δάκο της ελιάς
Η Ελιά η Χρυσόφυλλη
ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ

Σελίδες