Τα αστικά δέντρα που κλαδεύονται δραστικά κάθε χρόνο δεν συντηρούνται για λόγους ασφαλείας – ακρωτηριάζονται συστηματικά. Μένουν χωρίς φύλλα, χωρίς σκιά, χωρίς φωλιές, με τη σήψη να εξαπλώνεται από πληγή σε πληγή. 🌿
Ένας πλάτανος που διατηρεί το φυσικό του σχήμα είναι ένα μεγαλείο. Αναπτύσσει κόμη διαμέτρου 15-20 μέτρων, προσφέροντας πάνω από 200 τ.μ. σκιάς το καλοκαίρι. Αντίθετα, το καρατομημένο δέντρο παράγει κάθε χρόνο αδύναμα, κατακόρυφα κλαδιά (λαίμαργους). Αυτά σπάνε με την πρώτη ισχυρή ριπή ανέμου, επιβάλλοντας έκτακτα και δαπανηρά μέτρα.
Η καρατόμηση είναι η πιο ακριβή και καταστροφική παρέμβαση στην αστική δενδροκομία. Κάθε τομή ανοίγει μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ. Μύκητες εισχωρούν από εκεί και σαπίζουν το ξύλο εσωτερικά. Ένα δέντρο που καρατομείται για δέκα συνεχή χρόνια, μετά από δύο δεκαετίες είναι εντελώς σαθρό εσωτερικά. Τότε, βαφτίζεται «επικίνδυνο» για να δικαιολογηθεί η κοπή του. Δημιουργούμε, δηλαδή, οι ίδιοι τον κίνδυνο που υποτίθεται ότι θέλαμε να αποτρέψουμε.
Ειδικά για τα πλατάνια, ο κίνδυνος είναι τεράστιος λόγω του μεταχρωματικού καρκίνου του πλατάνου (Ceratocystis platani). Αυτός ο θανατηφόρος μύκητας μεταδίδεται ακαριαία μέσω των εργαλείων κοπής και των ανοιχτών πληγών. Κάθε κακό κόψιμο είναι μια ανοιχτή πόρτα στην ασθένεια.
Ένα δέντρο με φυσική ανάπτυξη ζει 2-3 φορές περισσότερο από ένα καρατομημένο. Απορροφά περισσότερο CO2, συγκρατεί το νερό της βροχής και προσφέρει πολύτιμο καταφύγιο για πουλιά, δρυοκολάπτες και αστικές νυχτερίδες.
Πολλές ευρωπαϊκές πόλεις έχουν στραφεί στο κλάδεμα συντήρησης: αφαιρούν μόνο τα ξερά ή επικίνδυνα κλαδιά κάθε 3-5 χρόνια. Το αποτέλεσμα; Πιο όμορφα, υγιή και ασφαλή δέντρα, με το κόστος συντήρησης να μειώνεται στο υποπολλαπλάσιο.
Η καρατόμηση είναι απλώς μια κακή, καταστροφική συνήθεια. Ένα δέντρο με ελεύθερη ανάπτυξη είναι ένας ζωντανός πλούτος που μεγαλώνει, αντί να πεθαίνει με κάθε πέρασμα του αλυσοπρίονου.
Απόδοση Κωνσταντίνος Τάτσης
ΜSc Γεωπόνος Κηποτέχνης
