Κεχρί

Άγνωστες - γνωστές τροφές

Το κεχρί

Κωνσταντίνος Θ. Μπουχέλος

Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

ctbuchelos@yahoo.gr

Το φυτό

Κεχρί: αρχαία ελληνική:  κέγχρος, κεγχρίον, μεσαιωνική ελληνική: κεχρί(ν), διεθνώς Millet, είναι η ονομασία διαφόρων ποωδών φυτών της Οικογένειας Graminae (Αγρωστώδη).

Παράγουν μικρά εδώδιμα σπέρματα και χρησιμοποιούνται ως τροφή του ανθρώπου ή των ζώων. Το κεχρί ανακαλύφθηκε και καλλιεργήθηκε συστηματικά στην Κίνα. Το έτος 2000 σε παγκόσμια κλίμακα καλλιεργούντο 42.000.000 περίπου στρέμματα. Κύριες χώρες παραγωγής είναι: Ινδίες, Κίνα,  Μογγολία, η Ρωσία, Δυτική Αφρική και Βόρεια Κορέα. Στην Ελλάδα καλλιεργούνται 15.000 στρέμματα.

Tα κυριότερα είδη είναι: Panicum miliaceum,  Setaria italica,  Eleusine coracana,  Pennisetum glaucum ή  Pennisetum americanum.

Είναι όλα ετήσια φυτά. Το ύψος τους συνήθως κυμαίνεται από 30 ώς 130 εκ.. Η ταξιανθία μπορεί να είναι στάχυς, βότρυς ή φόβη. Τα σπέρματα, παραμένουν μέσα στο φλοιό, μετά το αλώνισμα. Έχουν μικρό μέγεθος, σφαιρικό σχήμα και χρώμα λευκό, γκρίζο, κίτρινο ή κόκκινο. Τα αποφλοιωμένα σπέρματα έχουν συνήθως ωχρόλευκό χρώμα.

Όλα τα είδη κεχριού έχουν ανάπτυξη ανάλογη με αυτήν του σόργου. Ο βλαστικός  κύκλος τους είναι σύντομος από 2 έως 3 μήνες για τα πρώιμα και 5 μήνες για τα όψιμα. Μπορεί να αναπτυχθούν  και να ωριμάσουν αμέσως μετά από μια μικρή περίοδο βροχών, για αυτόν τον λόγο εξαπλώνονται εύκολα στην τροπική ξηρή ζώνη. Η καλλιέργεια τους ελάχιστα διαφέρει από την καλλιέργεια άλλων σιτηρών. Γενικά είναι φυτά χωρίς πολλές απαιτήσεις, ανθεκτικά στα  ζιζάνια  και σπανίως προσβάλλονται από ασθένειες.

Ως  τροφή

Aν και το κεχρί είναι πολύ γνωστό ως το κύριο συστατικό της τροφής πτηνών, αποτελεί κάτι περισσότερο από μια καλή πηγή σημαντικών θρεπτικών συστατικών, όπως χαλκού, μαγγανίου, φωσφόρου, μαγνησίου και υψηλά ποσοστά υδατανθράκων. Η θρεπτική αξία του μπορεί να ταυτιστεί με το σιτάρι και το ρύζι.

Η περιεκτικότητά του σε πρωτεΐνες κυμαίνεται από 6% έως 15% και σε λίπη από 1,5% έως 5%.

175 gr. μαγειρευμένου σπόρου, περιέχουν: 207 θερμίδες, 31% χαλκό, 25% φωσφόρο, 24% μαγγάνιο, 19% μαγνήσιο.

Το μαγνήσιο έχει αποδειχθεί ότι κάνει καλό σε περιπτώσεις άσθματος και ημικρανίας, ρίχνει την πίεση και μειώνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής ιδίως σε άτομα  με αθηροσκλήρωση και διαβητική καρδιοπάθεια. Δρα ως συνένζυμο σε περισσότερα από 300 ένζυμα, περιλαμβανομένων και εκείνων που ρυθμίζουν την έκκριση ινσουλίνης και γλυκόζης. Έρευνες αποδεικνύουν ότι η κανονική αλλά όχι υπερβολική κατανάλωση ακέραιων σπόρων, μειώνει τον κίνδυνο εμφανίσεως του διαβήτη τύπου 2. (van Dam RM, Hu FB, Diabetes Care)

Ο φωσφόρος, είναι απαραίτητος στην δόμηση κάθε κυττάρου του οργανισμού, κυρίως των οστών μαζί με το ασβέστιο και βασικό συστατικό πολλών ζωτικών στοιχείων όπως το ATP (adenosine triphosphate) των νουκλεϊνικών οξέων του γενετικού κώδικα, της κυτταρικής μεμβράνης και του νευρικού Συστήματος. (Mosby's Dictionary of Complementary and Alternative Medicine)

Πλεονεκτήματα     (ο νους του στο ...«κεχρί»)

1. Είναι αλκαλικό και εύπεπτο. 2. Ενυδατώνει το παχύ έντερο και αποφεύγεται η δυσκοιλιότητα. 3. Δρα ως προβιοτικό, τροφοδοτώντας την μικροχλωρίδα του οργανισμού. 4. Η σεροτονίνη του βελτιώνει τη διάθεση. 5. Έχει άφθονες φυτικές ίνες και λίγα σάκχαρα (Kamari & Sumathi, 2002). 6. Η νιασινη του (βιταμίνη B3) ρίχνει την χοληστερόλη, τα τριγλυκερίδια και την C-reactive πρωτεΐνη (Nutrition Research. April 2010; 30(4):290-6.). 7. Όλες οι ποικιλίες του έχουν υψηλές αντιοξειδωτικές ιδιότητες. (Journal of Agricultural and Food Chemistry, 9 June 2010; 58(11):6706-14). 8. Είναι μη αλλεργιογόνο και δεν περιέχει γλουτένη. 9. Η μεγάλη περιεκτικότητά του σε πρωτεΐνη το συνιστά ουσιαστικό σε χορτοφαγική δίαιτα. 10. Η φυλή των υγιέστατων και μακρόβιων Hunzas των Ιμαλάϊων, το έχει ως βασική τροφή.

Το κεχρί έχει ιδιαίτερα έντονη γεύση και το ψωμί του δεν φουσκώνει. Αρτοποιήσιμο γίνεται με την ανάμειξη του με αλεύρι από σιτάρι. Τρώγεται κυρίως ως χυλός ή όπως το ρύζι. Κυκλοφορεί στην αγορά σε ποικιλίες κίτρινου, λευκού και μαύρου χρώματος.  Στα καταστήματα βρίσκεται συνήθως ο σπόρος με φλοιό, αλλά και σπασμένος (σιμιγδάλι) για το αραβικό παραδοσιακό «couscous».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

·         Anderson JW, Hanna TJ, Peng X, Kryscio RJ. Whole grain foods and heart disease risk. J Am Coll Nutr 2000 Jun;19(3 Suppl):291S-9S. 2000.

·         Djoussé L, Gaziano JM. Breakfast cereals and risk of heart failure in the physicians' health study I. Arch Intern Med. 2007 Oct 22;167(19):2080-5. 2007.

·         Jensen MK, Koh-Banerjee P,  Intakes of whole grains, bran, and germ and the risk of coronary heart disease in men. Am J Clin Nutr 2004 Dec;80(6):1492-9. 2004.

·          Johnsen NF, Hausner H, Olsen A,. Intake of whole grains and vegetables determines the plasma enterolactone concentration of Danish women. J Nutr. 2004 Oct;134(10):2691-7. 2004

·         Tabak C, Wijga AH, de Meer G, Janssen NA, Brunekreef B, Smit HA. Diet and asthma in Dutch school children (ISAAC-2). Thorax. 2006 Dec;61(12):1048-53. Epub 2005 Oct 21. 2006.

·          Tsai CJ, Leitzmann MF, Willett WC, Giovannucci EL. Long-term intake of dietary fiber and decreased risk of cholecystectomy in women. Am J Gastroenterol. 2004 Jul;99(7):1364-70. 2004. 

Γύρη – γύρη όλοι.....

Γύρη – γύρη όλοι.....

Κωνσταντίνος Θ. Μπουχέλος

Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

ctbuchelos@yahoo.gr

Η γύρη, (ελληνιστί γύρις, αγγλιστί pollen).

Γιατί όμως pollen;  To ελληνικό ρήμα παλύνω, σημαίνει διασπείρω, διαχέω, πασπαλίζω (δηλαδή επικονιάζω)  palynology δε, είναι η επιστήμη της παλαιοβοτανικής με την οποία γίνεται ο  προσδιορισμός απολιθωμένων φυτών βάσει των κόκκων της γύρεως (οι γυρεόκοκκοι κάθε φυτικού είδους διαφέρουν στα χαρακτηριστικά τους).....

Η γύρη είναι το άρρεν στοιχείο της γονιμοποιήσεως των φυτών και βρίσκεται στους στήμονες των ανθέων. Στο μικροσκόπιο φαίνεται σαν μία πολύ λεπτή σκόνη από κόκκους, που διαφέρουν ανάλογα από το άνθος από το οποίο προέρχονται.
Υπάρχουν δύο είδη γύρεων, η ανεμόφιλες και η εντομόφιλες. Οι πρώτες μεταφέρονται με τον άνεμο, και δεν περιέχουν αρκετά θρεπτικά συστατικά και είναι υπεύθυνες για πολλές από τις ανοιξιάτικες αλλεργίες. Οι εντομόφιλες, μεταφέρονται από τις μέλισσες. ζυμώνονται από αυτές με το νέκταρ ώστε να γίνουν εύπλαστες και να αποκτήσουν τη μορφή σφαιριδίου με την οποία αποθηκεύονται στην κυψέλη.

Κάθε μέλισσα μεταφέρει, σε κάθε της ταξίδι, δύο τέτοιες σφαίρες με τα πίσω πόδια της, που μαζί ζυγίζουν περίπου 20mg. μία μέλισσα χρειάζεται κατά προσέγγιση μία περίπου ώρα για να συλλέξει αυτήν την ποσότητα η οποία περιέχει περίπου 4.000.000 γυρεόκοκκους. Κάθε γυρεόκοκκος έχει τη δυνατότητα να γονιμοποιήσει ένα άνθος και να παραχθεί ένας τουλάχιστον καρπός. Επίσης, η μέλισσα γνωρίζει να επιλέγει γύρες πλούσιες, αγνοώντας τις φτωχές σε θρεπτικά συστατικά.

Θεραπευτικές και θρεπτικές ιδιότητες:

Περιέχει τεράστια ποσότητα πρωτεϊνών, ανόργανων αλάτων και βιταμινών και όλα τα απαραίτητα αμινοξέα τα οποία ο οργανισμός μας δεν μπορεί να συνθέσει. Αν υποτεθεί ότι για την πρόσληψη αμινοξέων τρεφόμασταν μόνον με γύρη, τότε η γύρη μόνη της μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας με μια δόση 15γρ. ημερησίως.

Η μελισσογύρη περιέχει ακόμα μια ποσότητα ενζύμων που είναι απαραίτητα για την αφομοίωση και απορρόφηση των τροφών από το πεπτικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού. Έχει υπολογιστεί πως η γύρη που συλλέγεται από τις μέλισσες περιέχει πάνω από 5000 ένζυμα και συνένζυμα απαραίτητα για το μεταβολισμό των τροφών και την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών από το πεπτικό σύστημα.

 και επίσης φυτικές ορμόνες οι οποίες είναι αβλαβής στον άνθρωπο ( και όχι σαν τις βλαβερές συνθετικές ορμόνες όπως είναι εκείνες των βιομηχανιών εργαστηρίων που κυκλοφορούν στα φαρμακεία και οι οποίες ορμόνες κανονίζουν και ρυθμίζουν την έκκριση που παράγουν στους άνδρες και στις γυναίκες οι ενδοκρινείς αδένες, με αυτή της την ιδιότητα ενισχύει και τον προστάτη σε περιπτώσεις  προστατίτιδος, αρχόμενης υπερπλασίας και καρκίνου.  

Η μελισσογύρη είναι εξαιρετικώς πολύτιμη σε περιπτώσεις κακοήθους αναιμίας. επιπλέον ρυθμίζει την εντερική λειτουργία και αποστειρώνει το πεπτικό σύστημα (και γι αυτό μερικοί της έδωσαν τον τίτλο "αστυνόμος εντέρων") αυξάνει την όρεξη, λιγοστεύει την αρτηριακή πίεση, αυξάνει την ικανότητα για εργασία, προωθεί τον πλουτισμό της αιμογλοβίνης, καταπραΰνει τα νεύρα και καταπολεμά την αϋπνία καθώς και την φλόγωση του προστάτη.

Είναι η πλουσιότερη φυσική τροφή σε πρωτεΐνες, βιταμίνες (καροτίνη και ρουτίνη), απαραίτητα αμινοξέα, ορμόνες, ένζυμα (φωσφατάση, αμυλάση, ιμβερτάση), μέταλλα, και ανάλογα με την φυτική προέλευση λιπαρά οξέα (αραχιδονικό, βεχενικό, καπρικό, καπροϊκό, καπρυλικό, λαυρικό, λινολεϊκό, παλμιτικό, στεατικό κ.ά.). Σάκχαρα: Περιέχει από 10 - 15% φρουκτόζη και γλυκόζη (ανάγοντα σάκχαρα ). Επειδή η γύρη που συλλέγεται με τα χέρια περιέχει μικρότερη ποσότητα, τα ανάγοντα σάκχαρα μάλλον προέρχονται από την δραστηριότητα των μελισσών επί του προϊόντος.

Η γύρη βοηθά την διανοητική λειτουργία, ενισχύει την συστολή της καρδιάς, έχει διουρητική δράση. διορθώνει την ισορροπία του μεταβολισμού και συμβάλλει όχι μόνο στη μείωση του βάρους αλλά και στην αύξηση της ταχύτητος μεταβολισμού της αιθανόλης, προστατεύει την όραση και πολλά άλλα. 

Η γύρη περιέχει μεγάλες ποσότητες ακετυλοχολίνης, η οποία παίζει ένα ποικίλο και σημαντικό ρόλο στις λειτουργικές ικανότητες του ολόκληρου οργανισμού με προκαλώντας αυξημένες εκκρίσεις αδρεναλίνης.

Ως αντιβιοτικό, έχει αποδειχθεί ότι είναι ιδιαίτερα δραστική σε αρκετές καλλιέργειες μικροβίων.

Xορήγηση:

Η ελληνική γύρη είναι εξαιρετικής ποιότητος, γιατί στον ευλογημένον αυτόν τόπο, φύονται πάρα πολλά αρωματικά φυτά με πάρα πολύ καλές ανθοφορίες.

Eίναι πολύ υγροσκοπική και για αυτό πρέπει να διατηρείται μέσα σε γυάλινα αεροστεγή δοχεία.

- ξεκινήστε με μικρές ποσότητες.
- μη ζεσταίνετε και μην εκθέτετε την γύρη στον ήλιο.
- κρατήστε την γύρη όσο περισσότερο μπορείτε κάτω από την γλώσσα, πριν την καταπιείτε.
- μπορείτε να την αναμείξετε με μέλι, γιαούρτι, δημητριακά, χυμούς μέχρι 20 γραμμάρια κάθε μέρα.

- αποθηκεύετε την φρέσκια γύρη πάντα στην κατάψυξη.

- Τα δισκία γύρης διατηρούνται έως και 3 έτη από την παραγωγή τους σε ξηρό και δροσερό μέρος.

Η χορήγηση γίνεται κατά προτίμηση το πρωί.

Καταναλώνεται αυτούσια, διαλυμένη σε χυμό ή αναμεμιγμένη με μέλι,

Eαν γίνεται παράλληλη χορήγηση βασιλικού πολτού, τότε η χορήγηση γύρης γίνεται μισή ώρα μετά τον βασιλικό πολτό.

Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να μην την δέχονται εύκολα, διότι τους προκαλεί «βαρύ» στομάχι και φούσκωμα. Για να αποφύγουμε όσο το δυνατόν αυτό, πρέπει να λαμβάνουμε τη γύρη στην αρχή σε μικρές δόσεις (ακόμα και κόκκο-κόκκο).

Οι αλλεργιογόνες ιδιότητες εξουδετερώνονται πάντα από το νέκταρ και τα ένζυμα που εκκρίνονται από τις μέλισσες. Αλλεργικές επιθέσεις προκαλούνται από την ανεμόφιλη γύρη, και όχι από τη γύρη που συλλέγεται από τις μέλισσες. Η γύρη μπορεί να χορηγηθεί με ασφάλεια από όλους, ακόμη και τα άτομα που είναι επιρρεπείς στις αλλεργίες, όπως η αλλεργική ρινίτις, καθώς και όσους υποφέρουν από συνήθεις παρενέργειες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Campos Maria G. R. et al.  Pollen composition and standardisation of analytical methods. Journal of Apicultural Research and Bee World 47(2): 156–163 (2008)

Herbert, E W; Shimanuki, H (1978) Chemical composition and nutritive value

of bee collected and bee stored pollen. Apidologie 9(1): 33–40.

Iannuzzi, J. (1993) Pollen: food for honey bee and man? III. American Bee Journal

133(8): 557–563.

Kishimoto, A;  et al. The importance of bee-collected pollen in the diet: a study of its composition.

International Journal of Food Sciences and Nutrition 53(3): 217–224.

 Linskens, H F; Jorde, W. (1997) Pollen as food and medicine: a review. Economic Botany 51(1): 78–87

Nasser, S. et al;  Cost-effectiveness of specific immunotherapy in allergic rhinitis co-existing with asthma. Allergy. 2008 Dec;63(12):1624-9.

Rugendorff EW, Weidner W, Ebeling L, Buck AC. Results of treatment with pollen extract ( Cernilton N ) in chronic prostatitis and prostatodynia. Br J Urol . 1993;71(4):433-438.

Oliveira, K. C. L. (2006) Caracterizacao do polen apicola e utilizacao de vitaminas antioxidantes como indicadoras do processo de desidratacao”. Master Dissertation. Pharmaceutical Science School, University of Sao Paulo, Brazil.

Serra-Bonvehi, J; Gonell Galindo, J; Gomez Pajuelo, A. (1986) Estudio de la composicion y caracteristicas fisico-quimicas del polen de abejas. Alimentaria 63–67.

Solberg, Y; Remedios, G. (1980) Chemical composition of pure and bee collected pollen. Scientific Reports Agricultural University, Norway 59(18): 2–12

Stanley, R. G; Linskens, H. F. (1974) Pollen: biology, biochemistry, management. Springer-Verlag; Berlin, Heidelberg.

Talpay, B. M. (1984) Der pollen. Versuch einer standortbestimmung. Institut Für Honigfroschung Bremen: 1–8

Yasumoto, R; et al. (1995) Clinical evaluation of long term treatment using cernitin pollen extract in patients with benign prostatic hyperplasia. Clinical Therapeutics 17(1): 82–87.

Anchusa officinalis Άγχουσα η φαρμακευτική

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

Anchusa officinalis L., άγχουσα η φαρμακευτική, βοϊδόγλωσσα, σκυλόγλωσσα Είναι διετής πόα. Έχει βλαστό πολύκλαδο, όρθιο, χνουδωτό, ύψους 50-70 εκατ., φύλλα προμήκη, λογχοειδή, χνουδωτά και άνθη κυανά ή ιώδη, σε αραιούς βόστρυχους.  Αυτοφύεται σε λιβάδια και χέρσα μέρη της περιοχής της Αρχαίας Θουρίας. Ευδοκιμεί σε ημιορεινές, αλλά και πεδινές περιοχές και σε χωράφια προσηλιακά, μέτριας γονιμότητατας, ξηρικά. Τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα (έχουν τόσο αρσενικά όσο και θηλυκά όργανα) και γονιμοποιούνται από μέλισσες.

Anchusa officinalis σπόροι

Πολλαπλασιάζεται με σπόρο που σπέρνεται σε σπορείο ή απ’ ευθείας στο χωράφι και με παραφυάδες. Η σπορά και η μεταφύτευση γίνεται το φθινόπωρο ή την άνοιξη σε αποστάσεις 40-50 επί 60-70 εκατ. Άνθηση : Ιούνιος – Σεπτέμβριος. Είναι φυτό φαρμακευτικό, εδώδιμο, βαφικό και μελισσοτροφικό.  Η πλούσια μελισσοτροφική δράση του φυτού τεκμηριώθηκε από το  Agricultural University,  Lublin, Poland .  Στην ίδια μελέτη καταγράφηκε η διατροφική αξία του νέκταρος για τις μέλλισσες. ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ: Το όνομα του φυτού προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αγχουσίζομαι που σημαίνει χρησιμοποιώ άγχουσα, βάφω, χρωματίζω (κυρίως το πρόσωπο). Ο Διοσκουρίδης αναφέρει ότι η προσθήκη του φυτού στο κρασί το έκανε «ευφρόσυνο». Αναφέρει επίσης ότι αν σε δαγκώσει δηλητηριώδες ζώο μπορεί να γίνεις καλά αν πάρεις το φυτό αυτό εσωτερικά ή βάλεις σαν πολτό το μασημένο φυτό πάνω στην πληγή. Λέει ακόμη ότι αν φτύσεις τον πολτό αυτό μέσα στο στόμα ενός φιδιού, αυτό θα πεθάνει αμέσως, ενώ σκοτώνει και τα σκουλήκια στο έντερο. Συνιστούσε επίσης το φυτό σε προβλήματα πόνου της πλάτης, μώλωπες από πτώσεις, ευλογιά, ιλαρά και τσιμπήματα εντόμων. Στην αρχαιότητα μαζί με άλλα παρεμφερή είδη θεωρούσαν την άγχουσα ως ένα από τα καλύτερα καλλυντικά. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι την χρησιμοποιούσαν στη βαφική, ενώ ο Γαληνός τη γνώριζε σαν καλλυντικό. Κατά περίεργο τρόπο, στη λαϊκή ιατρική η αγχούσα χρησιμοποιείται κατά της διάρροιας. Το χρησιμοποιούσαν επίσης για να θεραπεύει δοθιήνες, φλεγμονές και ευαίσθητα δέρματα.. Δινόταν επίσης από το στόμα ως καθαρτικό, για τον βήχα και το έλκος στομάχου. Τα φύλλα του που είναι τραχιά και με χνουδωτά εξογκώματα τα μάζευαν μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου και θεωρούσαν ότι δίνουν μια εξαιρετική γεύση στο χαρμάνι των χόρτων που χρησιμοποιούνται για πίτες. Δίανθος

Anchusa officinalis άγχουσα Αρχαία Θουρία Ασπροπουλιά 15 Ιούνη 2013

ΕΔΩΔΙΜΟΤΗΤΑ: Τα φύλλα και νεαρά βλαστάρια τρώγονται μαγειρεμένα ή ωμά. Χρησιμοποιείται όπως το σπανάκι. Τα λουλούδια τρώγονται ψημένα ή χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στις σαλάτες. Η κόκκινη χρωστική ουσία που λαμβάνεται από τις ρίζες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον χρωματισμό ελαίων, λίπων και σιροπιών. Hedrick. U. P. Sturtevant’s Edible Plants of the WorldTanaka. T. Tanaka’s Cyclopaedia of Edible Plants of the World Plants For A FutureΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Το υπέργειο τμήμα του θεωρείται διουρητικό, επουλωτικό, αποχρεμπτικό και μαλακτικό. Παλαιότερα το χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του στομαχικού έλκους, της νευρικής υπερεντάσεως και της μελαγχολίας. Βοηθά στην επούλωση χρόνιων ελκών, έντονων φλεγμονών και εγκαυμάτων. Βοηθά σε προβλήματα σπλήνας και άμμου στα νεφρά. Σήμερα παρασκευάζεται φάρμακο για την θεραπεία του έλκους στομάχου και δωδεκαδακτύλου το οποίο χρησιμοποιούν στην ομοιοπαθητική. Εσωτερικά λαμβάνεται υπό μορφή εγχύματος ως μαλακτικό και για τη θεραπεία του βήχα και του συναχιού. Ακόμη μια αλοιφή του μπορει να χρησιμοποιηθεί τοπικά γιαπληγές, μώλωπες, ή κοψίματα. Από το φυτό παρασκευάζονται χάπια και σταγόνες για την θεραπεία των ανάλογων ασθενειών από τις εταιρείας Boiron καιHomeocan Apothecary Δίανθος Launert. E. Edible and Medicinal Plants

Anchusa officinalis   Ρίζες

ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ: Από τη ρίζα παράγεται ένα κόκκινο χρώμα που μπορει να χρησιμοποιhθεί στα γλυκά και τα φαγητά δεδομένου ότι δεν είναι επιβλαβής για τον οργανισμό. Όταν εγχύεται σε λάδι, του προσδίδει ένα όμορφο κόκκινο χρώμα. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο κραγιόν για τα χείλη, σε διάφορα βάλσαμα, έλαια και αλοιφές. Μερικές φορές προστίθενται σε χέννα.ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: To μυριόκαλο της Σαντορίνης της Νίκης Τσέκου Στη Σαντορίνη υπάρχει ένα φυτό που θεωρείται ζιζάνιο . Το λένε: ‘Μυριόκαλο’ Για έναν ανεξήγητο λόγο, αυτό το φυτό εγώ από μικρή το συμπαθούσα. Μου άρεσαν τα όμορφα μπλε λουλουδάκια του που το καλοκαίρι, μέσα στα ξερόχορτα, αυτά έδιναν χρώμα στο άνυδρο τοπίο της Σαντορίνης και οι μέλισσες μέσα στην ξεραϊλα έβρισκαν σ’ αυτό καταφύγιο. Που να ήξερα τότε, ότι αυτό το φυτό μπορεί να είναι αγχολυτικό ! Από μικρή απορούσα γιατί να λένε Μυριόκαλο (Μύρια καλά) ένα φυτό που αν το πιάσει κανείς με το χέρι, θα γεμίσει η χούφτα του με μύρια αγκαθάκια . Το Μυριόκαλο, όπως μου είπε η μαμά μου το έβραζαν παλιά μαζί με Απήγανο και το έδιναν στις λεχώνες. Έψαξα να βρω το επιστημονικό όνομα του Μυριόκαλου και η απορία μου για το σαντορινιό του όνομα λύθηκε όταν έμαθα πως το λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Το λέγανε Άγχουσα και το ζιζάνιο αυτό κάνει μύρια καλά…

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Τα 25gr ρίζας του φυτού πωλούνται στην διεθνή αγορά 5Eu περίπου και οι 10 σπόροι 2Eu. 

http://www.bristolbotanicals.co.uk/pr-2367

από ΚΕΝΤΡΟ ΜΕΛΕΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΟΥΡΙΑΣ