Ο ρόλος της βιοποικιλότητας στη διατήρηση της ευημερίας

Ο ρόλος της βιοποικιλότητας στη διατήρηση της ευημερίας

Μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνουμε το γεγονός ότι η φύση είναι σημαντική. Μένουμε σε πόλεις, ένα περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι άνθρωποι για τους ανθρώπους και για επιλεγμένα ζώα και φυτά. Στις πόλεις είναι εύκολο να ξεχάσεις ότι η βιοποικιλότητα είναι η αιτία που είμαστε ικανοί να ζούμε τόσο καλά πάνω στη Γη και να χάσεις την αίσθηση ότι είμαστε μέρος της φύσης και εξαρτημένοι από αυτή. Ο διακεκριμένος Γάλλος βιολόγος Zιλ Μπεφ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πιερ και Μαρί Κιουρί του Παρισιού και στο Collège de France, ήρθε μέχρι την Αθήνα για να μας το υπενθυμίσει.

Με αφορμή την εκδήλωση που συνδιοργάνωσαν το Collège de France, η Γαλλική Πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο δρ Μπεφ, πρόεδρος επίσης του γαλλικού Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Παρίσι, μίλησε στην «Κ» για τον σημαντικό ρόλο της βιοποικιλότητας στη διατήρηση της ευημερίας του ανθρώπινου είδους.

– Πώς θα ήταν οι πόλεις μας χωρίς τη βιοποικιλότητα;

– Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κανείς την πόλη χωρίς τη βιοποικιλότητα. Εξυπακούεται ότι είναι παρούσα και στις πόλεις, όχι βέβαια με την ίδια ένταση όπως σε ένα τροπικό δάσος βροχής ή στον ωκεανό. Tον περασμένο μήνα ήμουν στο Χονγκ Κονγκ και συζητώντας με πολίτες διαπίστωσα ότι ανησυχούν όλο και λιγότερο για θέματα που αφορούν τη φύση ή τη μείωση της βιοποικιλότητας, και αυτό γιατί περιτριγυρίζονται από τσιμέντο και δρόμους, ενώ επισκέπτονται σπάνια την εξοχή ή τις ακτές. Τα τελευταία 50 χρόνια όμως η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει ένα πραγματικό πρόβλημα, όχι τόσο εξαφάνισης, αλλά δραματικής μείωσης των πληθυσμών των ειδών. Tα τελευταία χρόνια έχουμε εξοντώσει το 83% των ψαριών της Μεσογείου. Εάν συνεχίσουμε με αυτό τον ρυθμό θα καταλήξουμε βέβαια στην εξαφάνισή τους.

– Ποιες είναι οι κύριες απειλές για τη βιοποικιλότητα;

– Τέσσερις είναι οι μεγαλύτερες απειλές με πρώτη την κοινωνική ρύπανση, όπως τα μικρά σωματίδια πλαστικού, τα χημικά προϊόντα, τα παρασιτοκτόνα και πολλές άλλες πηγές ρύπανσης που απορρέουν από την ανθρώπινη δραστηριότητα. Η δεύτερη απειλή είναι οι υπερεξαγωγές, με αντιπροσωπευτικά παραδείγματα την υπεραλίευση στη θάλασσα και την υπερυλοτόμηση στα τροπικά δάση βροχής. Η τρίτη απειλή είναι η εισβολή ξενικών ειδών. Πλήθος επιστημονικών μελετών αποδεικνύουν ότι η είσοδος ειδών που προέρχονται από άλλα σημεία του κόσμου σε ένα οικοσύστημα όπου δεν ζουν οι θηρευτές τους, μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για την εγγενή βιοποικιλότητα. Η τέταρτη απειλή είναι η κλιματική αλλαγή, η οποία επιδεινώνει το πρόβλημα της μείωσης της βιοποικιλότητας.

– Ποιες πτυχές της καθημερινότητάς μας συνδέονται άμεσα με τη βιοποικιλότητα;

– Από την κατανάλωση φρούτων μέχρι τη λειτουργία του ανθρώπινου σώματος, όλα έχουν σχέση με τη βιοποικιλότητα. Το ανθρώπινο σώμα έχει μέσα του δέκα φορές περισσότερα βακτήρια από ό,τι ανθρώπινα κύτταρα. Ο άνθρωπος είναι κομμάτι της βιοποικιλότητας.

Η βιοποικιλότητα συνδέεται επίσης άμεσα με την οικονομία, αφού το 40% αυτής στηρίζεται στους ζωντανούς οργανισμούς. Η φύση αποτελεί επίσης έμπνευση. Πώς θα εφεύρεις ένα νέο αεροπλάνο, ένα νέο ραντάρ ή ένα νέο σόναρ υποβρυχίων, χωρίς νυχτερίδες ή δελφίνια; Εμείς είμαστε η βιοποικιλότητα και δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτή. Οσο περισσότερο την καταστρέφουμε, με όλο και περισσότερα προβλήματα θα ερχόμαστε αντιμέτωποι, συμπεριλαμβανομένων και των προβλημάτων που έχετε στην Ελλάδα, όπως η ανεργία. Οι Ελληνες χρειάζεστε τη βιοποικιλότητα, ίσως περισσότερο και από άλλες χώρες.

– Υπάρχει η εντύπωση ότι ακόμα και εάν εξαφανιστούν κάποια είδη θα εμφανιστούν άλλα στη θέση τους. Κατά πόσο αληθεύει αυτή η πεποίθηση;

– Πράγματι, το ακούς συχνά αυτό. Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι από την αρχή του πολιτισμού και για εκατοντάδες χρόνια κατάφεραν να αυξήσουν τον αριθμό των ειδών του πλανήτη, με την κορύφωση αυτής της αύξησης να παρατηρείται πριν από περίπου δύο αιώνες. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να βρισκόμαστε σε μία κατάσταση κατά την οποία θα κάνουν την εμφάνισή τους όλο και περισσότερα είδη. Το πρόβλημα όμως είναι ότι καταστρέφουμε τα οικοσυστήματα. Τα είδη προσπαθούν να κάνουν την εμφάνισή τους, αλλά εμείς από την άλλη επιταχύνουμε την καταστροφή των οικοσυστημάτων, με αποτέλεσμα σήμερα να εξαφανίζονται περισσότερα είδη από αυτά που εμφανίζονται. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι σήμερα, εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, τα είδη εξαφανίζονται με 300 φορές πιο γρήγορο ρυθμό από ό,τι στο παρελθόν. Και εάν συνεχίζουμε να καταστρέφουμε τα είδη με τον σημερινό ρυθμό, μέχρι το τέλος του αιώνα, θα έχουμε εξολοθρεύσει το 6% των ειδών του πλανήτη.

– Πρόσφατες έρευνες, συμπεριλαμβανομένης μιας στο επιστημονικό περιοδικό Science τον περασμένο Δεκέμβριο, περιγράφουν μία ανάκαμψη των πληθυσμών των μεγάλων θηλαστικών στην Ευρώπη. Δεν αποτελεί αυτό ένα θετικό σημάδι;

– Πράγματι, συντηρώντας εθνικούς δρυμούς και καταφύγια άγριων ζώων και ανασυντάσσοντας τα οικοσυστήματα, επιτρέψαμε σε αυτά τα είδη να επανακτήσουν τους πληθυσμούς τους. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ενδιαφερόμαστε μόνο για τα εμβληματικά είδη: τα πουλιά, τα θηλαστικά, τα ψάρια και τα ερπετά. Εχουμε ξεχάσει εντελώς τα έντομα, τα σκουλήκια, ακόμα και τα βακτήρια που ζουν μέσα μας. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε για βιοποικιλότητα αναφερόμενοι μόνο σε σπονδυλωτά ζώα και πεταλούδες, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και αυτά τα μικρότερα είδη. Οι πολιτικοί λένε ότι δεν έχουν αρκετά χρήματα για να προστατεύσουν όλα τα είδη, και πράγματι στην Ελλάδα, όπως και στη Γαλλία, πρώτο μέλημά τους είναι να προσφέρουν εργασία στους νέους. Αλλά για να διατηρηθεί αυτή η απασχόληση και η αρμονία μεταξύ των κατοίκων των πόλεων και της φύσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη τη βιοποικιλότητα. Και δεν είναι ζήτημα ενός οικολογικού κόμματος, της δεξιάς ή της αριστεράς. Με έχουν κατηγορήσει ότι προσπαθώ να σώσω τον πλανήτη. Και τους απαντώ πως όχι, θέλω να σώσω την ευημερία του ανθρώπινου είδους πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό.

Η κλιματική αλλαγή και η Μεσόγειος

– Τι απειλεί τη βιοποικιλότητα της Μεσογείου σήμερα;

– Οι σημαντικότερες απειλές είναι η υπεραλίευση και η εισβολή ειδών από την Ερυθρά Θάλασσα. Από την αρχή της διάνοιξης της Διώρυγας του Σουέζ, έχουμε επίσημα καταγράψει πάνω από 400 είδη που έχουν μεταναστεύσει από την Ερυθρά στη Μεσόγειο Θάλασσα. Στη Βόρεια Αίγυπτο ή στον Λίβανο αλιεύονται νέα είδη ψαριών και όχι αυτά που υπήρχαν στο παρελθόν στην περιοχή. Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, υπάρχει το τελευταίο νησί στη Μεσόγειο που μπορεί κανείς να βρει τη μεσογειακή Φώκια, η οποία βέβαια για να διασωθεί χρειάστηκε να παρθούν αυστηρά μέτρα. Εάν όμως η Ελλάδα καταστρέψει αυτές τις περιοχές, η φώκια θα εξαφανιστεί, όπως συνέβη για παράδειγμα στην Κίνα με το δελφίνι του γλυκού νερού. Το τελευταίο τέτοιο δελφίνι παρατηρήθηκε το 2007, και εδώ και 10 χρόνια θεωρείται εξαφανισμένο. Στη Μεσόγειο τίθεται επίσης το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Σήμερα στη Βρετάνη, τη Σκωτία και την Αγγλία, εμφανίζονται μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα νέα είδη, που μετανάστευσαν στον βορρά από την Αφρική. Στην περίπτωση της Μεσογείου όμως δεν υπάρχει η δυνατότητα μετακίνησης προς τον βορρά, γιατί τα ψάρια δεν θα καταφέρουν να βρουν την έξοδο διαφυγής. Πώς είναι δυνατόν να περιμένουμε να γνωρίζουν ότι για να κατευθυνθούν βόρεια πρέπει να περάσουν από το Στενό του Γιβραλτάρ; Ετσι όλα τα ψάρια της Μεσογείου συνωστίζονται στη θάλασσα κάτω από τα Πυρηναία Oρη, διότι στην ανατολική Μεσόγειο η θερμοκρασία, αλλά και η αλατότητα του νερού, έχει αυξηθεί πολύ. Επίσης, η ανατολική Μεσόγειος επιβαρύνεται περισσότερο από τη ρύπανση και την οξύτητα της θάλασσας από ό,τι η δυτική Μεσόγειος. Η κλιματική αλλαγή θα κάνει πολύ πιο δύσκολα τα πράγματα για την Ελλάδα, την Τουρκία, και τις άλλες περιοχές της αν. Μεσογείου.

ΑΣΠΑΣΙΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ορίγανον το κοινόν = Ρίγανη

Ορίγανον το κοινόν = Ρίγανη

K. Θ. Μπουχέλος,  Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

ctbuchelos@yahoo.gr

Αρωματικό ποώδες, πολυετές, και θαμνώδες φυτό ιθαγενές της Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας. Ανήκει στο είδος Origanum vulgare και την Οικογένεια Lamiaceae. Έχει με κορμό ξυλώδη, τα φύλλα έχουν σχήμα ωοειδές, χνουδωτά και σταχτόχρωμα, Τα κλαδιά του σχηματίζουν ανθοφόρες κεφαλές στις άκρες. Ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο αναλόγως της περιοχής.

Περίπου το 75% των ειδών της βρίσκονται στην ανατολική περιοχή της Μεσογείου και ελάχιστα στη δυτική, σε μέρη άγονα και άνυδρα και ενώ αγαπάει υπερβολικά τον ήλιο θα τη βρούμε να αντέχει σε χαμηλές θερμοκρασίες, ακόμα και σε μείον 25 βαθμούς.

 Αυτό το πολυετές αρωματικό φυτό (φρύγανο), είναι ευρύτατα διαδεδομένο σε όλους τους ξερότοπους της Ελλάδος, αυτοφυές στα πιο άνυδρα και ανεμοδαρμένα βουνά και νησιά της χώρας μας, από την Κρήτη, στη Μακεδονία, στην Πελοπόννησο, ψηλά στον Ταΰγετο και στον Πάρνωνα, και στα περισσότερα νησιά μας. Η άγρια Ελληνική ρίγανη (Origanum vulgare subsp. hirtum), γνωστή εδώ και πολλές χιλιάδες  χρόνια, είναι η καλύτερη στον κόσμο και ένα πολύ καλό μελισσοκομικό φυτό, ιδίως για τις ορεινές περιοχές.

Στην Αρχαία Ελλάδα τη συναντάμε να είναι σύμβολο χαράς και ευτυχίας καθώς τα γαμήλια στεφάνια συνήθιζαν να περιέχουν και κλαδιά ρίγανης αλλά και σαν καρύκευμα στην μαγειρική και σαν ένα από τα βασικότερα και ισχυρότερα  ιάματα.
Είναι το βασικό καρύκευμα των χωρών της Μεσογείου και βασικό συστατικό της Ελληνικής, αλλά και της Ιταλικής κουζίνας.

Σε εργαστηριακές δοκιμές από διάφορα Πανεπιστήμια, έχει αποδειχθεί ότι: οι ιδιότητες της είναι πολλές: Ποια είναι όμως τα συστατικά της με την τόσο μεγάλη βιολογική δράση;

Κυρίως το αιθέριο έλαιό της το ριγανέλαιο. Το αιθέριο έλαιο της ρίγανης περιέχει δύο κύριες φαινολικές ενώσεις την καρβακρόλη και τη θυμόλη οι οποίες δρουν συνδυαστικά και στις οποίες αποδίδονται οι ισχυρές βιολογικές δράσεις της.

Η αποξηραμένη ρίγανη περιέχει 3 έως 5% αιθέριο έλαιο, σε μερικές δε περιοχές και μόνο στην Ελλάδα, μπορεί να φτάσει και να περάσει το 7%. Οι εξαιρετικά μεγάλες αυτές τιμές βρέθηκαν στην Κρήτη, στην Αμοργό, στο Γύθειο και στη χερσόνησο του Άθω. Τέτοιες υψηλές τιμές δεν έχουν βρεθεί σε καμία άλλη ποικιλία  ρίγανης.

Επιπλέον σε μικρότερες ποσότητες ανιχνεύονται πάρα πολλές ουσίες, όπως  σίδηρος και βιταμίνη C. Η ρίγανη είναι ένα από τα βότανα με το μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C. (565 mg %)

Το ριγανέλαιο μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αυτούσιο στο δέρμα με προσοχή ή όταν πρόκειται για μεγάλες περιοχές ή για περιοχές του δέρματος με πληγές, διαλυμένο σε ελαιόλαδο σε αναλογία  1 / 5. Είναι καλό ακόμη και για τους μύκητες των νυχιών. Χρησιμοποιείται επίσης για τον πονόδοντο. Η ρίγανη έχει 12 φορές περισσότερη αντιοξειδωτική δράση από το πορτοκάλι, 30 από την πατάτα και 42 από το μήλο.

Οι ισχυρότατες αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχει (ροσμαρινικό οξύ), όταν προστίθεται σε τρόφιμα τα προστατεύει από την οξείδωση και τον οργανισμό μας από τις νιτροζαμίνες οι οποίες είναι καρκινογόνες ουσίες και πόσο δίκιο είχαν οι παλιές μαγείρισσες που ειδικά το κρέας που επρόκειτο να ψήσουν, το μαρινάριζαν με ρίγανη και δεντρολίβανο.
Οι αντιοξειδωτικές ιδιότητες της ρίγανης, του δεντρολίβανου, του δυόσμου, του φασκόμηλου,  βοτάνων τα οποία συνήθως χρησιμοποιούμε για να μαρινάρουμε τα κρέατα, αποδίδονται στα φλαβονοειδή τους: η προσθήκη ρίγανης στο ελαιόλαδο ενισχύει την ήδη ισχυρή αντιοξειδωτική δράση του. Επίσης, η ρίγανη αποτελεί πολύ καλή πηγή φυτικών ινών, σιδήρου και β-καροτίνης. Οι φυτικές ίνες μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων στο αίμα, καθιστώντας αρμονικότερη την σχέση ρίγανης - κρέατος.

Διαπιστώθηκε ότι καταστέλλει την παραγωγή των καρκινογόνων μεταβολιτών (των αφλατοξινών) του μύκητα Aspergillus flavus  , σε ποσοστό 95%. Οι αφλατοξίνες βρίσκονται κυρίως σε ξηρούς καρπούς προελεύσεως χωρών με υπερβολική υγρασία (Ιράν, Ινδία), που δεν έχουν πλήρως αποξηρανθεί.

Σήμερα θεωρείται από τις πλέον αξιόλογες αντικαρκινικές ουσίες που απαντούν στις τροφές, με ισχυρή παρεμπόδιση της « ηπατικής μεταστάσεως ».

Να γιατί ο Ιπποκράτης. ο Ασκληπιός , ο Διοσκουρίδης, ο Ιπποκράτης, ο Γαληνός και τόσοι άλλοι, υπεδείκνυαν τα βότανα για ένα πλήθος παθήσεων, προτείνοντας για κάθε πάθηση και πρόβλημα την άριστη δυνατή λύση: Γνώριζαν τα μυστικά της υγείας και της ομορφιάς που βρίσκονται κρυμμένα μέσα στα βότανα.

Η ρίγανη είναι εξαιρετικό φάρμακο αλλά δυστυχώς είναι πολύ φθηνή για να ενδιαφέρει τις Φαρμακευτικές  Εταιρείες ... 

Κ. Μ.

αναλογα αρθρα: 

ΡΙΓΑΝΗ

KΡΗΤΙΚΗ ΡΙΓΑΝΗ

χρήση βοτάνων στην παραδοσιακή θεραπευτική

Η καλλιέργεια της ρίγανης

7 Ways in which Trees and Vegetation are Essential for Cities and Health - 7 Τρόποι με τους οποίους τα δέντρα και η βλάστηση, είναι ουσιαστικής σημασίας για τις πόλεις και την Υγεία μας

7 Τρόποι με τους οποίους  τα δέντρα και  η βλάστηση, είναι ουσιαστικής σημασίας για τις πόλεις και την Υγεία μας

 του Kaid Benfield

Λέξεις-κλειδιά : ατμοσφαιρική ρύπανση , κίνδυνο για τη δημόσια υγεία , την αστική δέντρα , Υγεία & Διατροφή , την καινοτομία , Συντήρηση , Βέλτιστες Πρακτικές , Διαχείριση Απορριμμάτων , Green Building , Κήποι & Τοπία , Πολεοδομία , τη χρήση της γης , το λαό , τους πόρους , Οικονομίας , Πολεοδομία , Αειφορία , 

7 λόγοι για φύτευση δένδρων  και γιατί είναι καλό για τις πόλεις και τους ανθρώπους. Έργο από την εφαρμογή της Εθνικής Ημέρας Ιδρύματος Arbor.

Το Εθνικό Ίδρυμα Arbor Day έχει μια απλή εφαρμογή στην ιστοσελίδα της , που επιτρέπει στους επισκέπτες να δουν πώς αλλάζει η πόλη όταν  προσθέτεις  δεντροκάλυψη και άλλη βλάστηση. Χρησιμοποιώντας ένα μικρό εργαλείο ψηφιακό , μπορεί κανείς να αλλάξει σταδιακά την εικόνα από ένα περιβάλλον με λίγα δέντρα σε ένα με άφθονα δέντρα. Η διαφορά είναι εντυπωσιακή: ο καθένας προτιμά να ζεί  στην πιο πράσινη πόλη.

Εξαιρετικό το  Arbor Day app, ......

αλλά αυτό δεν είναι ένα νέο θέμα για μένα. 

           Έχω καιρό υποστηρίξει ότι τα οφέλη  της ύπαρξής  φύσης  και οι πόλεις είναι περίπλοκα συνδεδεμένα: Η Φύση  είναι μια ανάγκη των πόλεων , και είναι  αλήθεια ότι δεν εκτιμάται επαρκώς στον κόσμο των υπερασπιστών του περιβάλλοντος, επειδή  οι συμπαγείς αστικές και προαστιακές κοινότητες δεν μπορούν να μειώσουν την αναπτυξιακή πίεση στο φυσικό και αγροτικό τοπίο. Εμείς δεν μπορούμε να σώσουμε το τοπίο  πχ με πλημμύρα  .      
  Όμως, εξίσου σημαντικά, οι πόλεις χρειάζονται τη φύση , μια αλήθεια που δεν εκτιμάται επαρκώς στον κόσμο του υπερασπιστών της πολεοδομικής ανάπτυξης . Οι πόλεις χρειάζονται τόσο την ομορφιά και τη λειτουργία της φύσης, τη μείωση της ρύπανσης, της μείωσης απορροής,ομβρίων,  την αποκατάσταση και τη βελτίωση της υγείας των ανθρώπων και των οικοσυστημάτων και, ειλικρινά, να κάνει αστική ζωή πιο όμορφη και ευχάριστη, μεταξύ άλλων.

           Η λογική  της εξάπλωσης πόλεων  των τελευταίων δεκαετιών ήταν στην αντίληψη ότι κάποιος   χρειάζεται να μετακινηθεί μακριά από τις πόλεις για να έρθει  πιο κοντά στη φύση. Υπάρχουν πολλά προβλήματα και μερικές φορές απογοήτευση με τον τρόπο που λειτουργεί η αντίληψη αυτη στην πράξη, ιδίως δεδομένου η εξάπλωση πόλεων γεννά περισσότερη εξάπλωση, τρώει την ίδια τη φύση που κάποτε προσέλκυσε τους ανθρώπους εκεί έξω. Αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μια δόση αλήθειας στην πρόταση, καθώς έχουμε τη δυνατότητα πολλές από τις πόλεις μας να μετατραπούν   στην φύση που έχουν  στερηθεί.

            Γιατί θα πρέπει να είναι με αυτόν τον τρόπο; Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε τα οφέλη της φιλικής  γειτονιάς και και αστικής περιοχής, μαζί με τα οφέλη της φύσης στις πόλεις;

          Μπορούμε. Και, όταν το κάνουμε, υπάρχει όφελος τόσο για τους  ανθρώπους όσο και  του οικοσυστήματος. Υπάρχει ένα αυξανόμενο τμήμα  επιστημόνων για να υποστηρίξει και τις δύο προτάσεις, που θα διερευνηθεί σε κάποιο βάθος εδώ . Θα είμαι σύντομος σε αυτό το άρθρο, και εξετάζω τα οφέλη απορυπογόνου δράσης  πρώτα, δεδομένου ότι αυτό είναι που τονίζει το Ίδρυμα Arbor Day, σε συνδυασμό με τις εικόνες τους.

Ειδικότερα, Λατρεύω τον τρόπο το Αρρ από το Ίδρυμα Arbor Day συνοψίζει (και απλοποιεί) την ενίοτε περίπλοκη επιστήμη άποψη  για τα  μολυσμένα ομβρίων με την απουσία της φυσικής βλάστησης:

 Η Βροχή ανανεώνει τη γη και θρέφει το πράσινο τοπίο. Αλλά όπως  τα σπίτια,  τα καταστήματα, σχολεία, δρόμοι και χώροι στάθμευσης εξαπλώθηκαν και καλύπτουν χώρους που πριν υπήρχαν δέντρα  και φυτά, έτσι χάθηκαν και  τα ευεργετικά αποτελέσματα  της βλάστησης και του εδάφους. Η καλή  βροχή μετατρέπεται  πλέον σε δαπανηρή  απομάκρυνση ομβρίων. Χωρίς όφελος των δέντρων και  υποδομών βλάστησης, το βρόχινο νερό μολύνεται από   έλαια, σωματίδια βαρέων μετάλλων και άλλων επιβλαβών ουσιών  που ξεπλένονται μακριά. Τα ψάρια και τα άγρια ​​ζώα  υποφέρουν, το πόσιμο νερό γίνεται ακριβό ή αδύνατο να παραχθεί εκ νέου, οι αξίες των ακινήτων μειώνονται, και το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είναι υποβαθμισμένο.

          Μπορείτε να κάνετε κλικ σε διάφορα αριθμημένες θέσεις στο app για να μάθετε πώς τα δέντρα και βλάστηση επιλύουν τα  προβλήματα.

           Υπάρχει ένα παράδοξο εδώ με την αλληλεπίδραση των πόλεων και της ρύπανσης  με την απορροή ομβρίων, αφού η δημιουργία  αστικών   περιοχών βοηθά να κρατηθούν τα  πεζοδρόμια εκτός  από την  λειτουργία των αγροτικών λεκανών απορροής. Η αστική πυκνότητα μπορεί να μειώσει την απορροή σε ολόκληρο  τον υδροφόρο ορίζοντα   σε σχέση με την εξάπλωση των προαστίων με τους συνοδευτικούς δρόμους  και χώρους στάθμευσης όπου μολύνουν και αγροτικές -"καθαρές" περιοχές .

              Αλλά, ωστόσο, μια καλή αστική πυκνότητα μπορεί να υπάρξει  αι υδρολογικά  αν εντάσσονται στις πόλεις αρκετή βλάστηση και συναφείς πράσινες υποδομές.  Στον αστικό ιστό,   τα αδιαπέραστα δάπεδα και   στέγες που σχετίζονται με πυκνοκατοικημένες πόλεις μπορούν να προκαλέσουν τοπική ρύπανση  και η απορροή θα είναι σημαντική. Η ομοσπονδιακή EPA εκτιμά ότι περισσότερα από 10 τρισεκατομμύρια γαλόνια ανεπεξέργαστων αστικών και περιαστικών  ομβρίων διαχέονται στα επιφανειακά νερά  κάθε χρόνο στις ΗΠΑ, υποβαθμίζοντας τ σοβαρά για  αναψυχή, καταστρέφοντας  τα ενδιαιτημάτα των ψαριών, και την αλλαγή οικολογία του κύκλου του νερού και  της υδρολογίας. Στην περίπτωση των παλαιών πόλεων, των οποίων τα συστήματα αποχέτευσης ομβρίων δέχονται  και τα οικιακά και βιομηχανικά απόβλήτα στις ίδιες σωληνώσεις, το αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια βαριών βροχοπτώσεων μπορεί να συνδυαστεί  με υπερχειλίσεις αποχέτευσης , κάτι που κανείς δεν θέλει στη γειτονιά του αφού  θα μολύνουν όλους τους χώρους

           Το Ίδρυμα Arbor Day ορθώς επισημαίνει, ότι τα δέντρα είναι μέρος της λύσης. Έτσι λοιπόν λύση είναι και  τα πάρκα,  οι κήποι γειτονιάς, οι κήπους βροχής, οι πράσινες στέγες, οι παρόδιες υποδομές. Εκτός από τα οφέλη των ομβρίων νερών τους, αυτά τα μέτρα μειώνουν το καλοκαίρι θερμοκρασίες και συνεπώς την ζήτηση για ενέργεια  και απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα.

           Ακριβώς για όλα αυτούς τους λόγους  είναι  καλό  και για εμάς τους ανθρώπους. Με απλά λόγια, μπορούμε να χαλαρώσουμε στην πόλη.Η  πίεση του αίματος μας μειώνεται, και η πνευματική οξύτητα μας ανεβαίνει, δύο λόγοι για τους οποίους είναι ανάγκη να περνούμε περισσότερο χρόνο στην φύση.  Τα Πάρκα και άλλοι χώροι πρασίνου παρέχουν επίσης ευκαιρίες για αναψυχή και την βελτίωση της φυσικής κατάστασης. Σηκώνουν και τις αξίες των ακινήτων. Γνωρίζουμε αυτά τα πράγματα διαισθητικά, και η επιστήμονική βάση  πίσω από τους είναι ισχυρή.

        Δεν θα επαναλάβω ό,τι έχω γράψει αλλού σε σχέση με την αποτελεσματικότητα της φύσης στο άστυ, αλλά αυτή την εβδομάδα μελέτησα  μια ακόμη μελέτη, αυτή τη φορά από το Πανεπιστήμιο του Exeter της Ιατρικής Σχολής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Χρησιμοποιώντας δεδομένα από πάνω από 1.000 συμμετέχοντες, η ερευνητική ομάδα εστίασε σε δύο ομάδες ανθρώπων: εκείνοι που κατευθύνθηκαν σε "καθαρότερες"  ποιο πράσινες περιοχές, καθώς και εκείνοι που μετακινήθηκαν σε  χώρους με λιγότερο αστικό πρασίνο.

        Στα ευρήματα που κυκλοφόρησαν πέρυσι , οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι, κατά μέσο όρο, οι μετακινούμενοι προς πιο πράσινες περιοχές παρουσίασαν την άμεση βελτίωση της ψυχικής υγείας, που διατηρήθηκε για τουλάχιστον 3 χρόνια μετά τη μετακίνησή τους. (Η μελέτη έδειξε επίσης ότι οι άνθρωποι που μετεγκαθίστανται σε μια λιγότερο πράσινη περιοχή υπέστησαν πτώση στον τομέα της ψυχικής υγείας, αν και στην περίπτωσή τους, η πτώση δεν έγινε αποδεκτή.)

               Οι συγγραφείς διόρθωσαν τα  στοιχεία τους για να αφαιρέσουν επιδράσεις από άλλους παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάζουν την ψυχική υγεία την πάροδο του χρόνου - όπως είναι το εισόδημα, την απασχόληση και την εκπαίδευση - καθώς και παράγοντες που σχετίζονται με την προσωπικότητα. Ο επικεφαλής ερευνητής Ian Alcock πιστεύει ότι τα αποτελέσματα της μελέτης θα μπορούσαν να έχουν σημαντικές επιπτώσεις:

«Έχουμε δείξει ότι τα άτομα που μετακινούνται σε πιο πράσινες περιοχές έχουν σημαντικές και μακροχρόνιες βελτιώσεις στον τομέα της ψυχικής υγείας. Αυτά τα ευρήματα είναι σημαντικά για τους πολεοδόμους  για να προτείνουμε  την εισαγωγή νέων χώρων πρασίνου στις πόλεις μας, γεγονός που υποδηλώνει ότι θα μπορούσε να παράσχουν μακροπρόθεσμα και παρατεταμένα οφέλη για τις τοπικές κοινότητες. "

Τα δεδομένα της μελέτης προήλθαν από την βρετανική έρευνα British Household Panel Survey, μια αποθήκη πληροφοριών που συγκεντρώθηκαν από τα ερωτηματολόγια που συμπληρώνονται από τα νοικοκυριά σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία.

Για περισσότερες πληροφορίες από το Εθνικό Ίδρυμα Arbor Day σχετικά με τα οφέλη των δέντρων

μετάφραση Κώστας Τάτσης

7 Ways in which Trees and Vegetation are Essential for Cities and Health

7 ways planting trees is good for cities and people. Before (top) and after (below). From The National Arbor Day Foundation's app.

The National Arbor Day Foundation has a simple app on its website that allows visitors to see how a city changes as it adds tree cover and other vegetation. Using a little sliding tool, one can gradually change the illustration from one with few trees to one with abundant trees. The difference is striking: everyone I know would prefer to live in the greener city.

I love the Arbor Day app, but this is not a new subject for me. I have long maintained that the fates of nature and cities are intricately related: Nature needs cities, a truth still not sufficiently appreciated in the world of environmental advocacy, because compact urban and suburban communities reduce development pressure on the natural and rural landscape. We can't save the landscape with sprawl. But, just as important, cities need nature, a truth not sufficiently appreciated in the world of urbanist advocacy. Cities need both the beauty and function of nature, to reduce runoff pollution, restore and improve human and ecosystem health and, frankly, to make urban living more beautiful and pleasant, among other things.

One of the drivers of sprawl in the last several decades has been the perception that one has needed to move away from cities to get closer to nature. There are a lot of problems and sometimes disillusionment with the way that perception works out in practice, especially since sprawl begets more sprawl, eating up the very nature that once attracted people out there. But there remains a grain of truth in the proposition, as we have allowed many of our cities to become nature-deprived.

Why should it be that way? Why can't we have the benefits of walkable neighborhoods and compact regions, along with the benefits of nature in cities?

We can. And, when we do, both humans and the ecosystem benefit. There's a growing body of science to support both propositions, which I explore in some depth here. I'll be briefer in this article, and address the pollution-reducing benefits first, since that's what the Arbor Day Foundation emphasizes in conjunction with their illustrations.

In particular, I love the way the Arbor Day Foundation summarizes (and simplifies) the sometimes-complicated science of polluted stormwater runoff in the absence of natural vegetation:

Rain refreshes the land and nourishes the green landscape. But as houses, stores, schools, roads and parking lots spread and natural tree cover is lost, so is the absorbing effect of vegetation and soil. The welcome rain becomes costly stormwater runoff. Without the benefit of trees and vegetated infrastructure, waterways are polluted as oils, heavy metal particles and other harmful substances are washed away. Fish and wildlife suffer, drinking water becomes expensive or impossible to reclaim, property values are reduced, and our living environment is degraded.

You can click on various numbered spots in the app to learn how trees and vegetation address the problems.

There's a bit of a paradox here with the interaction of cities and runoff pollution, since compact regions help keep pavement out of well-functioning rural watersheds. Urban density can reduce runoff at the whole-watershed scale compared to suburban sprawl with its accompanying spread-out roads and parking lots.

But, however good urban density can be when measured at the whole-watershed scale, unless cities sufficiently integrate absorbent vegetation and related green infrastructure into the urban fabric, the impermeable pavement and rooftops associated with dense cities can cause local runoff pollution to be severe. The federal EPA estimates that more than 10 trillion gallons of untreated urban and suburban stormwater runoff makes its way into our surface waters each year, degrading recreation, destroying fish habitat, and altering stream ecology and hydrology. In the case of older cities whose sewer systems collect both stormwater and domestic and industrial sewage in the same pipes, the result during heavy rain events can be combined sewer overflows, something no one wants in her neighborhood.

As the Arbor Day Foundation correctly points out, trees are part of the solution. So are parks, community gardens, bioswales, rain gardens, green roofs, roadside plantings, permeable paving, rainwater harvesting and other green infrastructure measures. In addition to their stormwater benefits, these measures reduce summertime heat and consequent demand for energy; they absorb carbon dioxide, too.

Just about all of these things are also good for us humans. Simply put, we relax in urban nature. Our blood pressure goes down, and our mental acuity goes up, two reasons why I for one need to spend more time there. Parks and other green spaces also provide opportunities for recreation and increasing physical fitness. They raise property values. We know these things intuitively, and the science behind them is robust.

I won't repeat what I've written elsewhere with regard to the efficacy of urban nature, but this week I ran across yet another study, this one from the University of Exeter Medical School in the United Kingdom. Using data from over 1,000 participants, the research team focused on two groups of people: those who moved to greener urban areas, and those who relocated to less green urban areas.

In findings released last year, the researchers found that, on average, movers to greener areas experienced an immediate improvement in mental health that was sustained for at least 3 years after they moved. (The study also showed that people relocating to a less green area suffered a drop in mental health, though in their case the drop was not sustained.)

The authors adjusted their data to remove effects from other factors likely to affect mental health over time - such as income, employment and education - as well as factors related to personality. Lead researcher Ian Alcock believes the study's results could have important implications:

"We've shown that individuals who move to greener areas have significant and long-lasting improvements in mental health. These findings are important for urban planners thinking about introducing new green spaces to our towns and cities, suggesting they could provide long term and sustained benefits for local communities."

The data in the study came from the British Household Panel Survey, a repository of information gathered from questionnaires filled in by households across Great Britain.πηγαίνετε εδώ .

πηγη: http://sustainablecitiescollective.com/kaidbenfield/1056961/how-city-trees-related-vegetation-reduce-pollution-improve-health?utm_source=&utm_medium=&utm_campaign=