Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ ΜΑΝΙΤΑΡΙΟΥ PLEUROTUS OSTREATUS


Υπόστρωμα μανιταριού Πλευρώτους

Το μανιτάρι pleurotusostreatus έχει ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με το άλλο καλλιεργούμενο είδος μανιταριού. Αυτό το πλεονέκτημα έγκειται στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο μανιτάρι καλλιεργείται σε υποστρώματα πλούσια σε κυτταρίνες και λιγνίνες και μάλιστα σε υποστρώματα που δεν έχουν υποστεί ζύμωση. Το μανιτάρι καταφέρνει να αναπτυχθεί σε τέτοια υποστρώματα διότι διαθέτει ένζυμο με το οποίο διασπάει τις κυταρίνες του υποστρώματος, μετατρέποντάς το σε τροφή υψηλής θρεπτικής αξίας.

Για να έχει θετικό αποτέλεσμα η καλλιέργεια μανιταριών πρέπει ο παραγωγός να ακολουθήσει μια διαδικασία η οποία ξεκινάει με την παρασκευή του υποστρώματος, την παστερίωση του και την σπορά του με το μυκήλιο του μανιταριού. Στη συνέχεια απαιτείται να γίνει η επώαση του μύκητα για να καταλήξει η όλη διαδικασία στην παραγωγή των καρποφοριών.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ
Το υπόστρωμα είναι το μέσο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται ο μύκητας, για αυτό και πρέπει να παρέχει σε αυτόν άριστες συνθήκες ανάπτυξης. ?ριστες είναι οι συνθήκες όταν δεν δρουν ανταγωνιστικοί μύκητες στο υπόστρωμα, το pH βρίσκεται μεταξύ 6.5 και 7, η υγρασία είναι 70-75% και η σχέση άνθρακα προς άζωτο είναι από 50:1 μέχρι 500:1.

Το υπόστρωμα μπορεί να αποτελείται από λεπτοκομμένα τεμάχια άχυρου (2-4 cm) χειμερινών σιτηρών (κριθάρι, σιτάρι, βρώμη, σίκαλη), καλαμποκιού, ψυχανθών (μηδική, ρεβίθι, μπιζέλι, σόγια), χόρτου λειμώνων, πριονίδια και άχυρα ρυζιού σε διάφορες αναλογίες.

Μίγμα Α: στελέχη καλαμποκιού 100%
Μίγμα Β: άχυρο χειμερινών σιτηρών 100%
Μίγμα Γ: άχυρο χειμερινών σιτηρών 50% και στελέχη καλαμποκιού 50%
Μίγμα Δ: άχυρο χειμερινών σιτηρών 60% και στελέχη καλαμποκιού 40%
Μίγμα Ε: άχυρο χειμερινών σιτηρών 80% και μηδική 20%

ΠΑΣΤΕΡΙΩΣΗ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ
Η παστερίωση είναι η τεχνική με την οποία επιδιώκουμε να σκοτώσουμε τους παθογόνους μικροοργανισμούς, μύκητες, βακτήρια, ακάρεα, νηματώδης και έντομα τα οποία μπορεί να μας δημιουργήσουν πρόβλημα αφού δρουν ανταγωνιστικά με τα μανιτάρια μας. Η παστερίωση γίνεται είτε στους 60-65°C για 1-3 μέρες. Αν σε διαφορετική περίπτωση αφήσω το υπόστρωμά μου για 2 ώρες στους 130°C ή για 10 ώρες στους 95°C τότε μιλάω για αποστείρωση ή μερική αποστείρωση του υποστρώματος. Και οι δυο τεχνικές (παστερίωση και αποστείρωση) γίνονται με ατμό σε ειδικούς θαλάμους και μετά το πέρας αυτών αφήνεται να πέσει η θερμοκρασία στους 20-25°C.

ΣΠΟΡΑ ΤΟΥ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ
Με τον όρο σπορά εννοώ το ανακάτεμα του μυκηλίου του μανιταριού, που έχει αναπτυχθεί πάνω σε σπόρους (από σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, σίκαλη, κεχρί σόργο ή και άλλους) σε ασηπτικές συνθήκες, με τα τεμαχίδια του υποστρώματος. Η ποσότητα του σπόρου έχει βρεθεί ότι πρέπει να είναι 2-3% του υποστρώματος. Στη συνέχεια το «μολυσμένο» υπόστρωμα τοποθετείται σε πλαστικούς σάκους με διάμετρο 40-45 cm και όχι μεγαλύτερους γιατί τότε δημιουργούνται υψηλές θερμοκρασίες από την ανάπτυξη του μυκηλίου που είναι καταστρεπτικές ακόμα και για το ίδιο το μυκήλιο.

ΕΠΩΑΣΗ ΥΠΟΣΤΡΩΜΑΤΟΣ
Σκοπός της επώασης είναι να απλωθεί το μυκήλιο σε όλο το υπόστρωμα, το οποίο και θα το αποσυνθέσει και θα προσλάβει τα θρεπτικά εκείνα συστατικά που θα του επιτρέψουν να έχει μια πολύ καλή καρποφορία. Στο στάδιο αυτό η θερμοκρασία του υποστρώματος πρέπει να διατηρείται στους 26-29°C, αφού θερμοκρασίες πάνω από 32°C είναι καταστρεπτικές για το μυκήλιο, άρα και για την παραγωγή μας. Έχει βρεθεί ότι πετυχαίνονται καλύτερα αποτελέσματα όταν η επώαση γίνεται στο σκοτάδι. Επίσης πρέπει να θυμόμαστε ότι όλα τα στάδια αποτελούν κρίκους μιας αλυσίδας πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή σε όλα τα στάδια, αφού η επιτυχία στο ένα στάδιο είναι προϋπόθεση για την επιτυχία στο επόμενο. Ο χρόνος επώασης μπορεί να κυμαίνεται από 20 μέχρι 35 ημέρες ανάλογα με το είδος του σπόρου και τις συνθήκες επώασης. Πρέπει να επιτρέπω στο μυκήλιο να ωριμάζει καλά πριν ξεκινήσει η φάση της παραγωγής.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΩΝ
Αφού το μυκήλιο έχει αναπτυχθεί πια καλά στο υπόστρωμα, μπαίνουμε στο στάδιο της παραγωγής των καρποφοριών του μύκητα, που αποτελεί και το εδώδιμο τμήμα του. Εκεί που στο στάδιο της επώασης απαιτούσαμε σκοτάδι και θερμοκρασίες σχετικά υψηλές (26°C -29°C) τώρα το υπόστρωμα πρέπει να βρίσκεται σε φως και σε θερμοκρασίες 12°C-25°C, ανάλογα με το καλλιεργούμενο είδος. Εκτός από τον έλεγχο της θερμοκρασίας στο χώρο της παραγωγής πρέπει να ελέγχεται επίσης και η σχετική υγρασία της ατμόσφαιρας. Πριν ξεκινήσουν να βγαίνουν οι καρποφορίες η σχετική υγρασία πρέπει να διατηρείται 90%-95%. Μετά το σχηματισμό όμως των καρποφοριών πρέπει να μειωθεί στο 80%. Για την καλύτερη ποιότητα των καρποφοριών πρέπει να ελέγχεται και η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε CO2, αφού περιεκτικότητες πάνω από 0,1% προκαλούν ζημιές στις καρποφορίες. Ο έλεγχος αυτός πετυχαίνεται με τον περιοδικό αερισμό του χώρου με ανεμιστήρες. Η παραγωγή, αν όλα πάνε καλά, εμφανίζεται σε κύματα κάθε 20 ημέρες περίπου, με το πρώτο κύμα να είναι και το μεγαλύτερο. Τα υπόλοιπα κύματα παραγωγής ακολουθούν με συνεχώς φθίνουσα παραγωγή. Ιδανικές θερμοκρασίες ανάπτυξης κατά τη διαδικασία παραγωγής

ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΩΝ
Η συλλογή των μανιταριών γίνεται με τα χείλη είναι γυρισμένα προς τα κάτω ή επίπεδα, έτσι ώστε αυτά να διατηρούνται καλύτερα στην αγορά. Πρέπει να δοθεί προσοχή στο γεγονός ότι αν τα μανιτάρια δεν συλλεγούν, ελευθερώνουν στον αέρα σπόρια, τα οποία μπορεί να προκαλούν αλλεργία σε ορισμένα άτομα. Το πρώτο κύμα της παραγωγής μπορεί να ξεπερνάει το 10% του βάρους του υποστρώματος και συνολικά όλα τα κύματα μαζί το 25%-30% του βάρους του υποστρώματος. Στην πράξη όμως έχουμε παραγωγή γύρω στο 15% του υποστρώματος. Το μανιτάρι διατηρείται στο ψυγείο σε θερμοκρασίες 2°C -4°C για 10-15 ημέρες.



Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Μανιτάρια: γνωρίστε τα είδη και τα οφέλη τους



Μανιτάρια
Είτε τα προτιμάτε α λα κρεμ, είτε μέσα στο ριζότο σας, είτε γεμιστά ή… στιφάδο, τα γευστικά μανιτάρια εκτός από διαφορετική υφή, χρώμα και νοστιμιά στο πιάτο σας, χαρίζουν πολλαπλά οφέλη στην υγεία σας – αρκεί να προσέξετε ποια επιλέγετε. ..

Εδώ και χιλιάδες χρόνια τα μανιτάρια χρησιμοποιούνται τόσο στο φαγητό, όσο και για θεραπευτικούς λόγους και παρ’ όλο που κάποιοι τα εντάσσουν στα λαχανικά και άλλοι στα βότανα, στην ουσία είναι μύκητες και τρέφονται από νεκρή οργανική ύλη.

Δεν είναι τυχαίο που οι Φαραώ τους έδιναν ξεχωριστή θέση στο τραπέζι τους, ενώ οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι τα μανιτάρια δίνουν έξτρα δύναμη στους πολεμιστές την ώρα της μάχης και οι Ρωμαίοι τα θεωρούσαν δώρο θεού και τα σέρβιραν μόνο σε γιορτές. Οι Κινέζοι, φυσικά, τα εκτιμούσαν ως πηγή υγείας και τα χρησιμοποιούσαν με θεραπευτικό σκοπό και απ’ ό,τι φαίνεται όλοι οι παραπάνω κάτι γνώριζαν, αφού πράγματι τα μανιτάρια παρουσιάζουν πολλές ωφέλιμες ιδιότητες που μπορούν να τονώσουν την υγεία μας.

Σήμερα, τα εκτιμάμε κυρίως για την ξεχωριστή γεύση και υφή τους, καθώς νοστιμίζουν το φαγητό ή παίρνουν τη γεύση άλλων συστατικών, ενώ μπορούν να προστεθούν παντού, από σαλάτες, μέχρι σούπες και σάντουιτς, μαζί με το κρέας, αλλά και μόνα τους.

Πολλά τα είδη του, λιγότερα τα εδώδιμα

Παρ’ όλο που υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες είδη μανιταριών, τα εδώδιμα είναι πολύ λιγότερα, ενώ 700 είναι γνωστά για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες μανιτάρια σε άγρια δάση και λιβάδια, τα οποία χρειάζονται γνώσεις για να ξεχωρίσει κάποιος αν είναι βρώσιμα ή δηλητηριώδη, ενώ από αυτά, μόνο 150 είναι τα εδώδιμα είδη.

Το χρώμα και το σχήμα τους μπορεί να ποικίλλει δραματικά από μανιτάρι σε μανιτάρι και τα πιο γνωστά είδη που καταναλώνουμε στη χώρα μας είναι τα εξής:

-Τρούφα: Έχει σχήμα ακανόνιστο, σαν σφαιρικό, αποτελείται από μια σαρκώδη μάζα με έντονο άρωμα και είναι ένα σπάνιο είδος υπόγειου μανιταριού – γι’ αυτό και είναι ακριβή – ενώ ανάλογα με το χρώμα της ονομάζεται άσπρη ή μαύρη. Ωριμάζει γύρω στην άνοιξη σε αμμώδη χώματα και στην κουζίνα χρησιμοποιείται για να αρωματίσει το ρύζι ή τα ζυμαρικά ή να συνοδέψει κρεατικά, ενώ τρώγεται ακόμη και ωμή.
-Σιτάκι: Με επιστημονική ονομασία Lentinus Edodes, το σιτάκι έχει άσπρη και σφιχτή σάρκα στο «καπέλο» του, ενώ φυτρώνει την άνοιξη και το φθινόπωρο στα ασιατικά βουνά. Στην Ελλάδα δεν είναι διαδεδομένο όσο άλλα είδη μανιταριών, παρ’ όλ’ αυτά όσοι το χρησιμοποιούν το προτιμούν τηγανητό.

-Ασπρομανίταρα: Ίσως τα πιο γνωστά μανιτάρια στη χώρα μας, είναι τα μικρά, κοινά μανιτάρια με χρώμα που ποικίλλει από άσπρο και εκρού μέχρι ανοιχτό καφέ και γκρι και κυκλοφορούν και με την ονομασία «μανιτάρια του Παρισιού». Τα βρίσκουμε ολόκληρα ή κομμένα σε φέτες, μικρά ή μεγάλα και… στρουμπουλά και μπορούμε να τα προσθέσουμε στη σαλάτα, την πίτσα, τις μακαρονάδες και το κρέας, ή να τα φάμε γεμιστά.

-Πλευρώτους: Έχουν περίεργο σχήμα, αρκετή σάρκα και αυλακώσεις στη μία πλευρά, ενώ στην άλλη έχουν πιο απαλή υφή. Υπάρχουν καλλιεργημένα, άγρια και βιολογικά και συχνά ένα μόνο μανιτάρι μπορεί να ζυγίζει… 4 κιλά. Χρησιμοποιούνται κυρίως ψητά, σε σούπες, αλλά μπορούν να συνοδεύσουν με επιτυχία τόσο κρεατικά όσο και θαλασσινά.

-Πορτομπέλο: Συνήθως έχουν πλατύ «καπέλο» χρώματος καφέ, ενώ γενικότερα τα πορτομπέλο είναι εντυπωσιακά σε μέγεθος. Έχουν γεύση και άρωμα κρέατος, γι’ αυτό μπορούν να το αντικαταστήσουν, ειδικά σε περιπτώσεις χορτοφάγων. Αν το μέγεθός τους το επιτρέπει, γίνονται και γεμιστά.

-Πορτσίνι (βασιλομανίταρο): Αφράτο, με χοντρό κορμό και απαλό δέρμα, το βασιλομανίταρο έχει γεύση που μοιάζει και πάλι πολύ με κρέας, ενώ το άρωμά του θυμίζει κάστανο και φουντούκι. Στην ελληνική κουζίνα τρώγεται συχνά ψητό στα κάρβουνα με λίγο αλάτι, ενώ γενικά τρώγεται τηγανητό, ψητό ή σωτέ με σκόρδο και μπορεί να συνδυαστεί με διάφορα πιάτα ζυμαρικών, κρεατικών, αλλά και με ρύζι.

-Κανθαρέλα: Έχει πορτοκαλί χρώμα (υπάρχει, όμως , και μια σπάνια ποικιλία χρώματος μαύρου) και εκ πρώτης όψεως θυμίζει τρομπέτα, ενώ το άρωμά της μοιάζει με βερίκοκο ή νεράντζι και η υφή της είναι πολύ ελαστική. Χρησιμοποιείται σε άσπρες σάλτσες, πουλερικά, αρνί κ.λπ, ενώ στη βόρεια Ελλάδα την κάνουν και… γλυκό του κουταλιού.

-Μορχέλα: Έχει καπέλο σε σχήμα κώνου και χρώμα από ανοιχτό μπεζ μέχρι σταχτόμαυρο, με τη σκουρόχρωμη ποικιλία να θεωρείται πιο νόστιμη. Είναι ακριβή και το άρωμά της θυμίζει έντονα συκώτι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σούπες και σάλτσες, ενώ ταιριάζει και με κρεατικά, θαλασσινά και αλλαντικά.

Ποια είναι τα οφέλη τους στην υγεία μας;

Τα μανιτάρια έχουν πολύ υψηλή περιεκτικότητα σε νερό (περίπου 80-90%) και χαμηλή σε θερμίδες (30 θερμίδες στα 100 γραμμάρια), ενώ περιέχουν πολύ μικρές ποσότητες νατρίου και λίπους. Περίπου το 8-10% του στεγνού βάρους τους είναι φυτικές ίνες, αποτελούν πολύ καλή πηγή καλίου και μας παρέχουν περίπου 20-40% των αναγκών μας σε χαλκό.

Ακόμη, αποτελούν μια καλή πηγή ριβοφλαβίνης, νιασίνης και σεληνίου, ενός αντιοξειδωτικού που συνεργάζεται με τη βιταμίνη Ε για να προστατέψει τα κύτταρα από τις βλάβες που προκαλούν οι ελεύθερες ρίζες. Με όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, τα οφέλη τους στην υγεία είναι πολλά και σημαντικά:

-Το κάλιο που περιέχουν βοηθά στη μείωση της αρτηριακής πίεσης, ελαχιστοποιώντας το ενδεχόμενο εμφράγματος μελλοντικά. Ταυτόχρονα, η περιεκτικότητά τους σε χαλκό κάνει καλό στην καρδιά, καθώς ο χαλκός έχει ιδιότητες με προστατευτική καρδιακή δράση.

-Η περιεκτικότητά τους σε σελήνιο μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου για καρκίνο του προστάτη κατά 65%, ενώ μελέτη που έγινε στη Βαλτιμόρη πάνω στην αντιγήρανση, έδειξε ότι οι άντρες με τα χαμηλότερα επίπεδα σεληνίου στο αίμα, είχαν 4 με 5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να παρουσιάσουν καρκίνο του προστάτη. Λόγω της αντιοξειδωτικής τους δράσης, τα μανιτάρια βοηθούν γενικότερα στην πρόληψη διαφόρων ειδών καρκίνου, συμπεριλαμβανομένου και του καρκίνου του μαστού.

-Η μεγάλη περιεκτικότητά τους σε νερό και φυτικές ίνες και η χαμηλή σε θερμίδες τα καθιστά μια ιδανική τροφή για δίαιτα ή για υπερτασικούς.

-Τα μανιτάρια σιτάκι χρησιμοποιούνται στην κινέζικη ιατρική εδώ και αιώνες για την αντιμετώπιση της γρίπης και του κρυώματος, λόγω του φυσικού συστατικού τους που ονομάζεται λεντινάνη και παρουσιάζει δράση όσον αφορά την τόνωση του ανοσοποιητικού μας, βοηθώντας στην καταπολέμηση των μολύνσεων.

-Ένζυμα που βρίσκουμε στα μανιτάρια βοηθούν στη διάσπαση τη ζάχαρης και του άμυλου που παίρνουμε από τις τροφές, αλλά και στη σωστή λειτουργία του ήπατος και του παγκρέατος και κατ’ επέκταση στη σύνθεση ινσουλίνης και τη ροή της.

-Δυναμώνουν τα οστά λόγω της περιεκτικότητάς τους σε βιταμίνη D και ασβέστιο, ενώ ο σίδηρός τους ωφελεί τους πάντες, ειδικά όσους πάσχουν από αναιμία.

Διαλέξτε τα, καθαρίστε τα και συντηρείστε τα σωστά

Αν διαπιστώσετε σκισίματα ή ζάρες και κηλίδες στο καπέλο τους καλύτερα να μην τα προτιμήσετε. Φροντίστε να έχουν ζωντανό χρώμα και αποφύγετε τα αποχρωματισμένα, προτιμώντας σφραγισμένα προϊόντα γνωστών εταιριών.

Αφού τα αγοράσετε, για να τα καθαρίσετε ξεκινήστε από τον κορμό τους. Καθαρίστε τα από χώματα και βρωμιές στο κάτω μέρος με μυτερό μαχαίρι. Πλύνετε τα με κρύο νερό, χωρίς όμως να τα μουλιάσετε, γιατί έτσι θα χάσουν τη γεύση τους.

Τοποθετήστε τα στο ψυγείο, φυλάσσοντάς τα στους 5 με 7 βαθμούς Κελσίου. Ανάλογα με το είδος τους μπορεί να αντέχουν για περισσότερες ημέρες στο ψυγείο (από 1 εβδομάδα μέχρι 18 ημέρες, με τις κανθαρέλλες να παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αντοχή), ενώ τα αποξηραμένα μπορείτε να τα τοποθετήσετε καλά κλεισμένα σε ξηρό και δροσερό μέρος.

www.clickatlife.gr
Πηγή: http://www.on-news.gr/2011/12/blog-post_1996.html
www.bioprasino.gr

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

Χρειάζεται πραγματικά να έχουμε ένα κάδο;


Όχι. Η κομπόστα παράγεται-πιο αργά,- και  σε ένα σωρό στο έδαφος. Ακολουθήστε τις ίδιες οδηγίες για την διαστρωμάτωση και το βρέξιμο των συστατικών και η φύση θα λειτουργήσει. Οι γενικές οδηγίες είναι ίδιες , οι θερμοκρασίες πρέπει να είναι μεγάλες για να απολυμάνουν τον σωρό από ανεπιθύμητα μικρόβια
Ο κάθε σωρός καλό είναι να μην ξεπερνά το ενάμιση μέτρο πλάτος και ένα ύψος. Προστατέψτε τον από την βροχή και την υπερβολική έκθεση στον ήλιο Ένας σωλήνας στο κέντρο του σωρού  και την άλλη πλευρά εκτός του σωρού, θα βοηθήσει στον αερισμό και μειώνει σημαντικά την πιθανότητα για αναερόβια ζύμωση. Σε ένα αυτοσχέδιο κάδο απαιτείται συχνό ανακάτεμα- με πιρούνα η ειδικό εργαλείο και συχνότερος έλεγχος θερμοκρασίας για να μην έχουμε παθογόνα.
Αν ο σωρός έχει «σταματήσει» και δεν βλέπουμε να προχωρά η ζύμωση οι παραπάνω ενέργειες είναι επιβεβλημένες. Αν έχει υπερβολική υγρασία καλό είναι να εκτεθεί στον ήλιο  να στεγνώσει και να αεριστεί ώστε να «ζεσταθεί» και να αυξηθεί ο μικροβιακός πληθυσμός.  Τα βασικά στο σωρό είναι το οξυγόνο και η ανάμιξη.  Έτσι το μίγμα θα παράγεται γρήγορα και θα είναι ομοιογενές 
 Μειονεκτήματα είναι ο μεγαλύτερος χρόνος και χώρος που απαιτείται και ένταση εργασίας από την πλευρά μας.

Κώστας Τάτσης - Γεωπόνος
www.bioprasino.gr