Βοτανικος Κηπος της Ρώμης

Βοτανικός κήπος Ρώμης 1

      Η Ρώμη έχει μακρά παράδοση σε Βοτανικούς Κήπους. Μετά τους κήπους στην αρχαία Ελλάδα στη Ρώμη η τέχνη των κήπων γνώρισε καινούρια ακμή. Εκτός από τους δημόσιους αναπτύσσονται και οι ιδιωτικοί καθώς και πάρκα. Ανάμεσα στους πιο γνωστούς ήταν οι κήποι στα σπίτια του Λούκουλου, του Μαικήνα κλπ. 

Βοτανικός κήπος Ρώμης  2

 Ο «βοτανικός κήπος» στο Παλατίνο - σήμερα μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους -  λέγεται πως είχε φυτά από όλες τις χώρες  της αυτοκρατορίας και πολλά εξωτικά που θαύμαζαν οι Ρωμαιοι. Στην ίδια περιοχή μπορείτε να θαυμάσετε ότι απέμεινε από τους κήπους Φαρνέζε, όπου στα μέσα του 16ου αιώνα υπήρχε ο πιο σπουδαίος βοτανικός κήπος της Ευρώπης με χώρους διασκέδασης, όπου πρωταγωνιστούσαν εταίρες και άλλα παρόμοια φρούτα της εποχής.

Βοτανικός κήπος Ρώμης 3

            Θα δείτε και αναφορές σαν βοτανικό και την Βίλλα Μποργκέζε αλλά δεν θα βρείτε κάτι ανάλογο πέρα από ένα ωραίο πάρκο. Βοτανικός Κήπος υπήρχε και στο Βατικανο όταν ο Πάπας Νικόλαος Γ στο τέλος του 13ου αιώνα μετέφερε την κατοικία από το San Giovanni in Laterano στην περιοχή του Βατικανού. Κοντά στα ρωμαϊκά τείχη δημιούργησε ένα Viridarium ή Pomerium όπου  είδη δέντρων και βοτάνων  καλλιεργήθηκαν  και για ιατρική χρήση. Στους επόμενους αιώνες η θέση του Hortus simplicium αλλάξει μέσα στην περιοχή του Βατικανού και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ένα βοτανικό κήπο.

 Το 1660 ο Πάπας Αλέξανδρος VII έδωσε στο πανεπιστήμιο Sapienza μια περιοχή πίσω από το σιντριβάνι Paolina στο λόφο Gianicolo για να δημιουργήσει το Βοτανικό κήπο που  θα ελέγχεται από τον Πάπα. Στη συνέχεια, το 1820, ο βοτανικός κήπος μεταφέρθηκε στον κήπο του Salviati Palace στο δρόμο Lungara  όπου οι συνθήκες ήταν πιο ευνοϊκές για την καλλιέργεια φυτών

Βοτανικός κήπος Ρώμης 4

Βοτανικός κήπος Ρώμης 5

Στην πραγματικότητα ο βοτανικός κήπος- Orto Botanico dell'Università di Roma «La Sapienza»- ολοκληρώθηκε αρχικά το 1883 εκτείνεται  σε 120 στρέμματα πάνω από τον αρχαιολογικό χώρο του Σεπτιμίου Σεβήρου στις πλαγιές του λόφους Janiculum. Χαρακτηρίζεται από ιστορικές βρύσες και τα κτίρια, και πολλά σπάνια και απειλούμενα φυτά που καλλιεργούνται  και στα  Μνημειακά ιστορικά θερμοκήπια. Υπάρχουν επίσης πολλές σημαντικές συλλογές φυτών και μνημειώδη δέντρα.

Σήμερα τον κήπο περιέχει περισσότερα από 3.000 είδη με πολύ ενδιαφέροντα τον Ιαπωνικό κήπο, την πλαγιά με τα Μπαμπού και τεραστία συλλογή με φαρμακευτικά φυτά. Είδαμε τεράστιους Cedrus deodara, και πολύ μεγάλη συλλογή κωνοφόρων  . Ήταν μια ευχάριστη ημέρα στην Ρώμη… ξεχάσαμε την πολύβουη πόλη και χαλαρώσαμε με ήχους πουλιών και θρόισμα φύλλων

Η περιοχή σήμερα λέγεται Trastevere. Είναι δίπλα στον Τίβερη σε απόσταση λίγων λεπτών με τα πόδια από το κέντρο της Ρώμης. Είναι ανοιχτά Τρίτη έως και Σάββατο, αλλά  κλείνει  εντελώς τον Αύγουστο. Έχει είσοδο και αξίζει την επίσκεψη.

Τάτσης Κώστας - Γεωπόνος

www.bioprasino.gr

Κουμαριά

H κουμαριά είναι ένας από τους βασικούς θάμνους της μεσογειακής μακίας. Στη χώρα μας συναντώνται δύο είδη η Kουμαριά (Arbutus unedo) και η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά (Arbutus andrachne). Aνήκουν στην οικογένεια Ericaceae, (Eρικίδες) στην οποία υπάγονται τα ρείκια και άλλα συγγενή φυτά. Tο όνομα Kουμαριά προέρχεται από το αρχαίο Kόμαρος. Στη βοτανική χρησιμοποιούν το λατινικό Arbutus, που οι παλιότεροι λόγιοι το μετέτρεψαν σε Άρβουτος. Oι καρποί της Kουμαριάς (Arbutus unedo) είναι μέτριας γευστικότητας, εξ ου και το όνομα unedo που σημαίνει "τρώγω ένα". Eίναι θάμνος με στενά γυαλιστερά φύλλα, που έχει ύψος 2-3 μέτρα, αλλά σπάνια μερικά άτομα μπορεί να φθάσουν και τα 12 μέτρα. Tο δεύτερο είδος η Aγριοκουμαριά ή Eλαφοκουμαριά γίνεται αρκετά ψηλός θάμνος με αραιά κλαριά και φύλλα κάπως φαρδύτερα. O κορμός του είναι λείος και έχει χρώμα κοκκινωπό. Tο όνομα andrachne προέρχεται από το αρχαίο Aνδράχνη. Oι κουμαριές είναι από τα καλύτερα φυτά για την προστασία του εδάφους από τη διάβρωση. Δείχνουν προτίμηση στα μη ασβεστούχα, όξινα εδάφη. Tα κούμαρα ωριμάζουν ένα περίπου χρόνο μετά την ανθοφορία τους. Έτσι μπορούμε να δούμε πάνω στο δέντρο την ίδια στιγμή καρπούς αλλά και λουλούδια. Oι κουμαριές είναι φυτά που αντέχουν στις πυρκαγιές. Mετά τη φωτιά πετούν αμέσως νέα άφθονα βλαστάρια κι έτσι προστατεύονται τα εδάφη από τη διάβρωση της βροχής. Σύμφωνα με τον Πλίνιο το όνομα του είδους unedo ("Hist. Naturalis" XV 28), προέρχεται από το γεγονός ότι το κούμαρο είναι πιο ευχάριστο στο μάτι παρά στον ουρανίσκο, γι` αυτό δεν έτρωγαν περισσότερα από ένα (unum edo "τρώγω ένα".) Oι μοντέρνοι γλωσσολόγοι, οι οποίοι δεν έφαγαν ποτέ απ` αυτό το φρούτο, δεν είναι σύμφωνοι μ` αυτή την ετυμολογία. Τα φύλλα της Κουμαριάς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις φλεγμονές του εντέρου, των νεφρών και της ουροδόχου κύστης. Βράζουμε δυο γραμμάρια φύλλα σε 100 ml νερού. Δύο- τρία φλυτζάνια την ημέρα, βοηθούν και αυξάνουν και τη διούρηση. Επίσης το μέλι από άνθος κουμαριάς βοηθάει στη μείωση της χοληστερίνης. Πηγή:http://www.greenapple.gr/articlesdesc.php?id=466 www.bioprasino.gr

Προστασία από τον δάκο της ελιάς

Δάκος της ελιάς

Υπάρχει κάποιος οικολογικός τρόπος για να προστατέψω τις ελιές που έχω στον κήπο μου, από το δάκο; (Γ.Η.)
Aπάντηση
Η οικολογική αντιμετώπιση του δάκου της ελιάς γίνεται με τρεις τρόπους.

Α. Ψεκασμός με κάποιο από τα φυτικά εντομοκτόνα(tetrastop) που κυκλοφορούν στην αγορά. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η παρακολούθηση του πληθυσμού του εντόμου, ώστε οι ψεκασμοί να πραγματοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή.
Β. Ψεκασμός ή σκόνισμα, με κάποια σκόνη πετρωμάτων. Δημιουργεί στον καρπό της ελιάς ένα στρώμα σκόνης, όχι τόσο φιλικό για το δάκο. Τα μειονεκτήματα αυτής της μεθόδου είναι η εικόνα των «σκονισμένων» δέντρων στον κήπο μας και η ανάγκη για πιθανές επαναλήψεις έπειτα από δυνατή βροχή.
Γ. Χρήση παγίδων. Στην αγορά κυκλοφορούν τριών ειδών παγίδες. Ο πρώτος τύπος παγίδας αποτελείται από ένα χάρτινο σακουλάκι που στο εσωτερικό του περιέχει τροφικό ελκυστικό, ενώ το εξωτερικό του είναι εμποτισμένο με χημικό εντομοκτόνο. Η λειτουργία της είναι απλή. Το έντομο έλκεται από το περιεχόμενο της παγίδας, αλλά ακουμπώντας στην εξωτερική της επιφάνεια, θανατώνεται από το εντομοκτόνο.
Ο δεύτερος τύπος αποτελείται από τροφικό ελκυστικό και αντί εντομοκτόνου έχει ένα πλαστικό φύλλο με κόλλα. Το έντομο έλκεται στην παγίδα και κολλάει πάνω της.
Ο τρίτος τύπος παγίδας αποτελείται από ένα πλαστικό δοχείο σε σχήμα σφαίρας ή μπουκαλιού που στο εσωτερικό του τοποθετούμε κάποιο τροφικό ελκυστικό. Το έντομο μπαίνει στο εσωτερικό της παγίδας από την οποία δεν μπορεί να βγει και εγκλωβίζεται. Iσως είναι ο καταλληλότερος τύπος παγίδας ιδιαίτερα για τον ερασιτέχνη. Επίσης, μας δίνεται η δυνατότητα, αλλάζοντας το ελκυστικό, να τη χρησιμοποιήσουμε και για άλλα έντομα, όπως σφήκες, μύγες κ.λπ.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_1_11/06/2005_1284180
www.bioprasino.gr